Φωτογραφία του χρήστη SportActive.gr.
του Παναγιώτη Σαριμπάλογλου

To sportactive.gr ήρθε η ώρα να συναντήσει τον προπονητή του Ηρακλή Νικαίας, Παναγιώτη Κυριακάκη.

Στη σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε, έφτασε με τον ''Γηραιό'', μια ανάσα απο τα πλέι οφ ανόδου στην Α' κατηγορία, παρόλο που ήταν ενα απο τα μεγάλα φαβορί για τον υποβιβασμό.

Μεγαλωμένος σε μια απο τις μεγαλύτερες πόλεις παγκοσμίως, την Νέα Υόρκη, έμαθε το ποδόσφαιρο απο άλλες βάσεις, που του επιτρέψανε να αγωνιστεί σε αρκετές ομάδες της ομογένειας, δίπλα σε σπουδαίους ανθρώπους όπως οι Παπαιωάννου, Παναγούλιας και Φυλακούρης.

Βρίσκεται στην χώρα μας εδώ και 28 χρόνια και μας μίλησε για το Αμερικάνικο ποδόσφαιρο (soccer), την οργάνωση και τις υποδομές εκεί παρότι που δεν το έχουν σε πρώτο πλάνο, για αυτά που συνάντησε όταν γύρισε, για το επίπεδο του Πειραιά αλλά και για την παραμονή του στους Νικαιώτες.


1) Η αγωνιστική σεζόν που μόλις τώρα μας πέρασε σας βρήκε στον πάγκο του Ηρακλή Νικαίας. Στην αρχή της χρονιάς, η ομάδα θεωρούταν ένα απο τα μεγάλα φαβορί για τον υποβιβασμό στην Γ', και έφτασε μέχρι τέλους να παλεύει για την είσοδο στα πλέι οφ ανόδου. Ήταν μια εμπειρία για την ομάδα και για εσάς;

Σαφώς και ήτανε μια μεγάλη και διδακτική εμπειρία. 

Ενώ είχαμε κάνει ενα προγραμματισμό για την Γ', ανεβήκαμε ξαφνικά
στην Β'. 

Μέσα απο αυτό, έπρεπε να συνεχίσουμε. 

Στον 1ο γύρο δεν πήγαμε και τόσο καλά, με κάποιες όμως σημαντικές 
προσθήκες το Δεκέμβρη, δέσαν με τα άλλα παιδιά γρήγορα. 

Δουλέψαμε όλοι μαζί στον 2ο γύρο, με όλο το τεχνικό τιμ και το γενικό 
αρχηγό του Ηρακλή,τον Μάνο Πολύδωρο, ολοκληρώνοντας το Πρωτάθλημα με δυνατό φίνις, φτάνοντας μια ανάσα απο την συμμετοχή μας στο πλέι οφ.  

Η διοίκηση δεν έλειψε απο αυτή την προσπάθεια, μας στήριξαν δυναμικά και την ευχαριστούμε για αυτό.

Μας πρόσθεσε παραπάνω εμπειρίες όλο αυτό, και πιστέυω του χρόνου θα μας πάει η χρονιά ακόμα καλύτερα.


2) Το μέλλον σας είναι στον Hρακλή Νικαίας;

Φυσικά, συμφωνήσαμε να πορευτούμε μαζί και για τον επόμενο χρόνο. 





3) Η ομάδα μια χρονική στιγμή, ήταν μέσα στα πλέι οφ ανόδου για την Α΄. Τι έφταιξε πιστεύετε και δεν καταφέρατε να κάνετε την μεγάλη υπέρβαση;

Στο τέλος κυρίως φταίξαν οι τραυματισμοί αρκετών μας βασικών παικτών. Μοιραία ήρθε αυτό που ήρθε. 

Εμείς πάντως την προσπάθεια μας την κάναμε. 

Διαψεύσαμε πολλούς που μας είχαν φαβορί για τον υποβιβασμό, διεκδικώντας μάλιστα και το κάτι παραπάνω.

4) Η άγνοια κινδύνου πάντως πιστεύετε οτι έκανε καλό στους ποδοσφαιριστές σας;

Φυσικά. 

Τα παιδιά πάνω απο όλα το ευχαριστιόντουσαν. 

Για αυτό και η ομάδα έκανε την πορεία που έκανε. 

Είμασταν ήδη επιτυχημένοι. 

5) Την προπονητική σας καριέρα την αρχίσατε το 2009, και όχι στον Πειραιά. Καθόσασταν στον πάγκο του Έλικα, Β' τοπικό Λακωνίας. Ήταν το βάπτισμα του πυρός για εσάς. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την προπονητική;

Με την προπονητική εντελώς τυχαία μπορώ να πω. 

Απλά βρέθηκα επαρχία για κάποιες δουλειές, και το κίνητρο μου το
έδωσε ο κ.Αντώνης Δριτσάκης, ο οποίος βρισκότανε στην ΑΕ Περάματος χρόνια στις ακαδημίες, και μου πρότεινε εφόσον είδε την δουλειά που κάναμε εκεί, να το συνεχίσω. 




6) Μπορείτε να μας πείτε μερικές διαφορές του επαρχιώτικου ποδοσσφαίρου, σε σχέση με τον Πειραικό. Απο άποψη εγκαταστάσεων, περιβάλλοντος, τακτικής πχ

Οι διαφορές είναι τεράστιες. 

Η επαρχία έχει λίγο κόσμο και δύσκολα μπορείς να βρεις παίκτες. 

Εδώ στον Πειραιά έχεις περισσότερες επιλογές. 

Θέμα εγκαταστάσεων δεν το συζητάμε, εκεί είχαμε δικό μας γήπεδο. 

Όποτε ότι ώρα ήθελες, έκανες την προπόνηση σου, μπορούσες να δουλέψεις πάνω σε περισσότερα πράγματα, τα οποία αποφέρανε. 

Εδώ σε θέματα γηπέδου έχουμε πρόβλημα.

Όταν έχεις το μισό γήπεδο και 20 άτομα δεν μπορείς να κάνεις προπόνηση.

7) Εκεί ήσασταν 3 ολόκληρα χρόνια. Τι θυμάστε απο αυτά τα χρόνια, αφήσατε έργο;

Ήταν ωραίες εποχές.

Στο ξεκίνημα είχες αυτό το άγχος την αγωνία, για να αποδείξεις οτι αξίζεις. 

Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία.

8) Η επόμενη πρόκληση σας ήρθε στην Άνω Νεάπολη, πως προέκυψε και ήρθατε στον Πειραιά, και απο τότε έχετε εδραιωθεί εκεί;

Στον Πειραιά ήρθα πάλι λόγω δουλειάς. 

Έστειλα κάποιο παίκτη απο την επαρχία στον κ.Μωραίτη, και μου πρότεινε να αναλάβω στην ομάδα. 

Φωτογραφία του χρήστη SportActive.gr.

9) Μέσα σε αυτά το χρόνια που είστε στον Πειραιά, κάνατε μια παρένθεση πραγματοποιώντας υπερατλαντικό ταξίδι για
να αναλάβετε την Δόξα Ν.Υόρκης, μια ομάδα Ελλήνων ομογενών. Τι σας έκανε να σκεφτείτε να πάτε στις ΗΠΑ; Θυμάστε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές;

Πάλι πήγα πρώτα για επαγγελματικούς λόγους. 

Είχε μπει στο αίμα μου πλέον η προπονητική και το αναζητούσα. 

Είδα άλλο επίπεδο εκεί, ο τρόπος δουλειάς, τα παιδιά που μπορεί να ήταν ερασιτέχνες, αλλά δεν τολμούσαν να σε κοιτάξουν στα μάτια που λένε, τόσο πειθαρχημένα, ακούγωντας τις εντολές πλήρως.

Πήρα μια ομάδα, η οποία στον 1ο γύρο δεν είχε να δείξει τίποτα άλλο απο ήττες.  

Ανέλαβα γιατί ήταν και φίλος μου ο πρόεδρος. 

Απο και και πέρα κάναμε μια ανάκαμψη, κάναμε ενα καλό σερί.

10) Στις ΗΠΑ είναι γνωστό οτι το ποδόσφαιρο είναι σκαλιά κάτω σε σχέση με την Ευρώπη, χωρίς να είναι απο τα πιο δημοφιλή αθλήματα. Το επίπεδο του Αμερικάνικου ποδοσφαίρου πως το κρίνετε;

Εκεί το άθλημα το έχουνε σε 2η-3η μοίρα. 

Κατά την γνώμη μου είναι σε καλό επίπεδο, απλά τα άλλα αθλήματα όπως
είναι το μπάσκετ και το μπέιζμπολ για παράδειγμα δεν το αφήνουν να προχωρήσει. Και ας πέφτουν πολλά λεφτά.

11) Εκεί δηλαδή για ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, είναι μια σπάνια περίπτωση πιστεύετε.

Έχουν άλλες προτεραιότητες συνήθως. 

Δίνουν βάρος σε άλλα πράγματα όπως στην μόρφωση πχ. 

Είναι θέμα νοοτροπίας. 

Εκεί πηγαίνουν όλοι σε μια ταχεία. 

Ξεκινάνε το πρωί και σταματάνε το βράδυ. 

12) Πριν 40 περίπου χρονιά βρεθήκατε και εσείς στην ίδια θέση. Ενα μικρό παιδί το 1977 στην Νέα Υόρκη, γιος μεταναστών απο την χώρα μας, στην χώρα των ευκαιριών όπως λέμε. Σας έλκυσε το ποδόσφαιρο στην ίδια περίπτωση;

Ισχύει είναι η χώρα της ευκαιρίας, κατά πολύ μεγάλο ποσοστό. 

Αν έχεις όρεξη μπορείς να πετύχεις πολλά πράγματα. 

Σου δίνονται οι ευκαιρίες. 



13) Φοιτήσατε στο πανεπιστήμιο της Ν.Υόρκης, το Institute Technology. Μετά παίξατε μπάλα σε πολλές ομάδες ομογενών, όπως τους Πανκρύπριους. Mε προπονητή τον μεγάλο και γνωστό Μίμη Παπαιωάννου, μετά με τον Αλκέτα Παναγούλια. Πόσο πιστεύετε οτι βοήθησε η στήριξη που σας έδωσαν, επειδή ήταν Έλληνες. Τι έχετε να θυμάστε απο αυτούς;

Mε βοήθησε πάρα πολύ αυτό δεν το συζητάμε. 

Να έχεις προπονητές τέτοιους σημαντικούς ανθρώπους, σαφώς και μαθαίνεις
πράγματα, αλλάζοντας μου την νοοτροπία τελείως. 

Ο κ.Παναγούλιας ήταν καλός άνθρωπος, άσχετα που φώναζε πολύ.

Σοβαρός όμως στην δουλειά του. 

Επίσης ο Μ.Παπαιωάννου το ίδιο, αν και ήταν πιο φιλικός με εμάς. 

Οι συμβουλές που κρατάω είναι οτι κάνω να το κάνω καθαρά για τον ευατό μου, να το σεβαστώ για να ανταμειφθώ στο μέλλον. 

Να το κάνω συνετά, και οχι για να κοροιδέψω. 

14) Πριν αρχίσουμε μας είπατε για την επίσκεψη του Ολυμπιακού στην πόλη για φιλικά προετοιμασίας, όταν παίζατε εσείς
εκεί. Η ομογένεια πως αγκάλιασε όλο αυτό το γεγονός;

Σαν πιτσιρικάς ήταν μια απίστευτη στιγμή. 

Να βρίσκεσαι δίπλα σε παίκτες όπως ο Αναστόπουλος, ο Μητρόπουλος και ο 
Ντέταρι. 

Έζησα μια τρομακτική εμπειρία. 

Η ομογένεια πάντα βρίσκεται δίπλα σε οτι τι Ελληνικό, σε οποιαδήποτε
δραστηριότητα. 



15) Είχατε την ευκαιρία όπως μας αναφέρατε να παίξετε και στην αντρική ομάδα των ΗΠΑ. Έχετε μετανιώσει για την απόφαση που δεν το διαλέξατε? Το καλοκαίρι του 90 πήρατε την απόφαση να γυρίσετε στην Ελλάδα και να αγωνιστείτε με την φανέλα του Ιωνικού. Το σκεφτόσασταν καιρό, το είχατε ζυμώσει καιρό μέσα σας; Τι αναπολείτε απο το πρώτο σας παιχνίδι;

Σαν μικρό παιδί σκέφτεσαι διαφορετικά. 

Όταν νιώθεις Έλληνας και πάνω απο όλα της ομογένειας, θέλεις να πάρεις άλλη 
ευκαιρία. 

Όταν δεν έχεις και συμβουλές απο ανώτερους. 

Ναι ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα, ήταν δική μου απόφαση. 

Ναι το θυμάμαι, ήταν στο Αίγιο φιλικό με τον Παναιγιάλειο, στο οποίο κάτι έγινε και μπήκανε όλοι οι φίλαθλοι μέσα. 

Έπαθα σοκ, γιατί την περίοδο που έφυγα, το άθλημα ήταν ερασιτεχνικό και όταν γύρισα είχε γίνει ήδη επαγγελματικό. 

16) Πως έγινε η ιστορία της μετακίνησης σας στον Ιωνικό απο τις ΗΠΑ;

Αρχικά ήταν να πάω στον Απόλλωνα, με είχε ζητήσει ο Ηλίας ο Υφαντής. 

Απλά επειδή εγώ έτυχε να είναι το πατρικό μου πίσω απο το γήπεδο του Ιωνικού, οι μπαρμπάδες μου με πείσανε και έτσι κατέληξα εκεί, ενώ πρώτα είχα δοκιμαστεί. 

Πήγα στα γραφεία υπογράφοντας με τον κ.Κανελλάκη, όντας πάντα δίπλα στην ομάδα, που την αγάπησε όσο ελάχιστοι. 

17) Στην συνέχεια φορέσατε την φανέλα της ΑΕΚ Λιοσίων στην Α'ΕΠΣΑ, με προπονητή τον Σωκράτη Γέμελο. και ύστερα στην ΑΕ Νίκαια που κλείσατε την καριέρα σας το 1999. Σας έχει μείνει κάποιο απωθημένο σαν παίκτης που δεν το πραγματοποιήσατε;

Όσον αφορά στην Αθήνα συνάντησα ένα υψηλό επίπεδο. 

Πέφτανε πολλά λεφτά τότε, και πάιζαν παίκτες όπως ο Στάθης Τζάτζος που έπαιζε στην ΑΕΛ. 

Απωθημένο δεν μου έχει μείνει, πιο πολύ μπορώ να πω μια πικρία. 

Δεν μετανιώνω για τίποτα. 

                 
18) Αμερικάνικο ποδόσφαιρο, γνωστό ως ΜLS, παρακολουθείτε καθόλου τώρα που είστε στην Ελλάδα εδώ και 28 χρόνια;

Μερικές φορές ναι. 

Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά απο τα χρόνια που ήμουν εγώ. 

Έρχονται πια και παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως ο Βίγια, ο Κακά και ο Μπέκαμ, αλλά πιστεύω οτι έχει ένα ταβάνι όλο αυτό, η ψαλίδα με την Ευρώπη παραμένει μεγάλη. 


19) Έχουμε να συμπληρώσουμε κάτι άλλο; Μια ευχή για την σεζόν που τελείωσε και την επόμενη που έρχεται;

Υγεία πάνω απο όλα σε όλους τους ποδοσφαιριστές. 

Σε όλους τους παράγοντες και να πάει το Πειραικό ποδόσφαιρο βήματα μπροστά, που χρειάζεται μεγαλύτερη ανοχή. 

Υπάρχει βιασύνη γιατί όταν έχεις να κάνεις με ερασιτέχνες, πρέπει να κάνεις υπομονή και πλάνο, δεν μπορείς να απαιτήσεις πολλά πράγματα. 

Όταν είσαι προπονητής αυτά τα βάζεις σε μια ζυγαριά για το θα αντιμετωπίσεις τον κάθε ποδοσφαιριστή.











 
Top