του Πάνου Κομματέα


Το Sportactive.gr πάντα πιστό στον ερασιτεχνικό αθλητισμό φιλοξενεί την συνέντευξη ενός ποδοσφαιρανθρώπου γέννημα-θρέμα του Πειραιά.

Ο Κώστας Κριμιτζάς διακρίθηκε σαν ποδοσφαιριστής με τις φανέλες των Ολυμπιακού,της ΑΕ Ποντίων,της Αγίας Ελεούσας,του Χαραυγιακού κ.α. ,ενώ οι εμπειρίες του σαν προπονητής δεν περιορίζονται στην Αττική,καθώς δούλεψε σε Πέλλα,Μακεδονία,Ημαθία και Ρόδο στους πάγκους των Ήλιου Ιαλυσού,Ηρακλή Μαριτσών,Ηρακλή Χρυσαυγής,Δόξα Γερακαρους.

Πέρσι δούλεψε στον Αργοναύτη,ενώ από την νέα σεζόν θα υπηρετεί τα χρώματα του Ολυμπιακού Περάματος.

Σε μια συνέντευξη-χείμαρρο αναφέρεται στις τακτικές του προτιμήσεις,στις ακαδημίες,το γηπεδικό πρόβλημα,την πορεία του σαν προπονητής,την σύγκριση του τωρινού ποδοσφαίρου με τα παλαιότερα χρόνια αλλά και την νέα σεζόν:

Πως ασχοληθήκατε με την προπονητική?

"Ήτανε συνέχεια της ποδοσφαιρικής μου ζωής.

Δεν ήταν το όνειρο ζωής μου,άλλωστε ένα τέτοιο είναι το ποδόσφαιρο για μένα από όποιο μετερίζι και αν το υπηρετώ.

Τελείωσα σαν ποδοσφαιριστής,όταν συμμετείχα σε ένα τροχαίο ατύχημα.

Για ένα διάστημα κοίταξα την υγεία μου και μετέπειτα,μεταξύ 2005 και 2006 ξεκίνησα την προπονητική."

Πως σκοτώσατε τον παίχτη μέσα σας για να κάτσετε στον πάγκο?

"Δεν σκοτώνεται ο παίχτης.

Θα πετύχεις τον εαυτό σου,όταν για παράδειγμα η μπάλα είναι ψηλά από μια σέντρα,να θέλει να πηδήξει για κεφαλιά.

Απλά προσπαθείς να μετριάσεις τον ρόλο του ποδοσφαιριστή μέσα σου,διότι ο ρόλος σου,πλέον,είναι άλλος.

Πρέπει να εμπνεύσεις,να μεταδόσεις και να βοηθήσεις στην ορθή λειτουργία της ομάδας."




Θέλετε να εργάζεστε με νεαρούς,έμπειρους ή μίξη?

"Η εμπειρία σε μια ομάδα είναι σημαντική.

Όταν μπορείς να την πλαισιώσεις με την δυναμική της νεαρής ηλικίας μπορείς να φτιάξεις ένα ιδανικό σύνολο.

Το ευκταίο για έναν προπονητή θα ήταν τα έμπειρα παιδιά της ομάδας να βοηθούν τον νεαρό ποδοσφαιριστή να εξελιχθεί.

Ο νεαρός πρέπει να είναι συγκεντρωμένος και να έχει τα μάτια του και τα αυτιά του στον έμπειρο παίχτη για να κατανοήσει πως λειτουργεί μέσα στο γήπεδο.

Είναι δούναι και λαβείν."

Στο παρελθόν έχετε ασχοληθεί και με ακαδημίες.Τι διαφορές υπάρχουν στην προπόνηση μιας ακαδημίας και ενός αντρικού τμήματος?

"Είναι πολύ διαφορετική η δουλειά ενός προπονητή σε ένα τμήμα ακαδημιών από αυτή σε ένα αγωνιστικό αντρικό τμήμα.

Ο ρόλος του προπονητή είναι εκπαιδευτικός στις ακαδημίες.

Ο τρόπος που προσεγγίζεις ένα παιδί είναι πολύ διαφορετικός από έναν ενήλικο.

Η μετάδοση πληροφοριών και η μεταλαμπάδευση των γνώσεων προς του μικρούς αθλητές πρέπει να είναι ήπια και χρειάζεται ιδιαίτερη υπομονή.

Επίσης,σε μια ακαδημία έχεις όλο το χρονικό διάστημα να περάσεις αυτά που θέλεις,ενώ σε στο αντρικό υπάρχει σημαντική πίεση και ο χρόνος είναι αμείλικτος μαζί σου.

Στο αντρικό έχεις έναν μήνα προετοιμασία για να παντρέψεις την φυσική κατάσταση με την τεχνική και την τακτική για να παρουσιαστείς όσο το δυνατόν πιο έτοιμος στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς.

Υπάρχουν κώδικες επικοινωνίας."




Ποια είναι η τακτική σας φιλοσοφία?Αμυντικογενής,επιθετικογενής ή προσαρμογή στον αντίπαλο?

"Μία ομάδα πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα με τις απαιτήσεις ενός αγώνα.

Βλέπεις τον αντίπαλο σου και αναλόγως πράττεις,χτίζοντας την τακτική σου.

Δεν είναι τυχαίο το ότι θέλουμε να ξέρουμε ποιον θα αντιμετωπίσουμε,να μάθουμε μέσα από τα παιχνίδια πως λειτουργεί η αντίπαλη ομάδα.

Μπορώ να σας πω πολλά,όπως ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση,ή ότι η άμυνα ξεκινάει από τον επιθετικό,ή ότι η ανάπτυξη ξεκινά από τον τερματοφύλακα.

Πρέπει να μπορείς να εναρμονίζεσαι με τις ανάγκες του αγώνα.

Δεν είναι ανάγκη να χαρακτηριστείς αμυντικογενής ή επιθετικογενής.

Μπορείς να λειτουργήσεις αρμονικά και στα δυο κομμάτια,να υπάρχει ένα πάντρεμα.

Βέβαια σημαντικό ρόλο παίζει και το έμψυχο δυναμικό της ομάδας που σε κάνει να προσαρμόζεσαι.

Ήμουν σε ομάδες που δεν είχα καλούς αμυντικούς και αναγκαζόμουν να παίζω πιο σφιχτά,ή αντίστοιχα έχω υπάρξει σε ομάδες που έπρεπε να πρεσάρω πολύ ψηλά γιατί οι επιθετικοί μου δεν ήταν και οι καλύτεροι."





Θα σκοτώνατε το θέαμα για το αποτέλεσμα?

"Όχι.

Το θέαμα είναι μια υποκειμενική έννοια.

Θέαμα είναι ένα όμορφο τρίγωνο,ένα τρομερό γκολ,ένας συνδυασμός,μια πολύ καλή αμυντική προσπάθεια πάνω στην γραμμή για παράδειγμα.

Όταν μια ομάδα παίζει σωστά,έχει την κατοχή και κυκλοφορία της μπάλας,έχει ορθολογική ανάπτυξη και αυτά συνδυάζονται με την ποιότητα των ποδοσφαιριστών σου,τότε το θέαμα είναι μια φυσική ακολουθία της σωστής λειτουργίας.

Δεν σκοτώνεις και δεν θυσιάζεις τίποτα.

Από την άλλη,υπάρχουν ομάδες που έχουν χτιστεί έτσι ώστε να καταστρέφουν το παιχνίδι.

Εκεί αναγκάζεσαι να έχεις έναν πιο συντηρητικό ρόλο και να είσαι πιο προσεκτικός,διότι είναι πολύ πιο εύκολο να παίξεις όταν έχεις απέναντι σου μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο και πολύ διαφορετικό όταν αντιμετωπίζεις ένα ανορθόδοξο σύνολο.

Κόντρα σε μια άναρχη ομάδα ελοχεύει πάντα ο κίνδυνος να παρασυρθείς.

Εκεί το θέαμα σκοτώνεται μόνο του.

Απλά δεν είσαι εσύ ο ηθικός αυτουργός."

Είναι πιο δύσκολη η ψυχολογική προετοιμασία των παιχτών πριν από τους αγώνες ή το κομμάτι της προπονητικής κατά τη διάρκεια των αγώνων σε ερασιτεχνικό επίπεδο?

"Καταρχάς για μένα δεν υπάρχει ερασιτεχνικό και επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Υπάρχει ερασιτεχνική και επαγγελματική νοοτροπία στον ποδοσφαιριστή.

Από εκεί και πέρα,ως ποδοσφαιριστής ήθελα να μπαίνω στον αγωνιστικό χώρο ήρεμος χωρίς να κουβαλάω τίποτα από τα προβλήματα της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.

Σαν προπονητής πρέπει να είμαι δίπλα στον ποδοσφαιριστή στο κομμάτι της ψυχολογίας 24 ώρες το 24ωρο,7 ημέρες την εβδομάδα,εφόσον έχω απαιτήσεις από αυτόν.

Στις μέρες μας ο προπονητής είναι και ψυχολόγος στις ερασιτεχνικές κατηγορίες.

Στις επαγγελματικές και ιδιαίτερα στο εξωτερικό ο ψυχολόγος είναι ένα μεγάλης σημασίας κομμάτι ως προς την ορθή λειτουργία του τμήματος.

Στο εξωτερικό,σε επίπεδο ακαδημιών,για να ενταχθεί ένα παιδί περνάει από ψυχοτεχνικά τεστ και παράλληλα κοιτάνε το οικογενειακό και κοινωνικό του υπόβαθρο.

Αυτό τους δείχνει της εξέλιξη του παιδιού ως προσωπικότητα για να παρθεί η απόφαση αν θα επενδύσουν επάνω σου.

Στην Ελλάδα,στις μικρές κατηγορίες ο προπονητής πρέπει να είναι πάντα κοντά στον ποδοσφαιριστή,να κατανοεί τα προβλήματα του και να τον βοηθά όσο του επιτρέπεται.

Στο κοουτσάρισμα από την άλλη,εγώ προσωπικά θα επιλέξω αυτούς που θεωρώ εγώ πως είναι σε καλύτερη κατάσταση από όλες τις απόψεις.

Είναι ένα πολύ διαφορετικό κομμάτι.

Πρέπει,επί 90 λεπτά,το μυαλό σου να μην ξεφεύγει από αυτό που κάνεις ούτε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου,για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις τακτικά.

Τα μάτια σου και τα αυτιά σου πρέπει να είναι 11 θέσεις του γηπέδου.

Εκεί κάνει την διαφορά η συμμετοχή του προπονητή στο παιχνίδι,να είναι ενεργό κομμάτι της ομάδας και να προβαίνει στις απαραίτητες διορθώσεις."




Πως ξεκίνησε η περιπέτεια σας σε ομάδες εκτός Αττικής?

"Ήμουν στρατιωτικός.

Βρέθηκα στη Ρόδο και δειλά δειλά ξεκίνησα να δουλεύω εκεί σε ακαδημίες,στην συνέχεια σαν βοηθός και τελικά να κάτσω και σε δυο πάγκους ως πρώτος προπονητής.

Σε κάθε μου μετάθεση,σε όποιο μέρος και να ήμουν προσπαθούσα να βρω και μια ομάδα για να δουλέψω.

Πήγα στην Ημαθία,στην Πέλλα,αλλά η πιο "εύκολη" περίπτωση δουλειάς ήταν στην Μακεδονία.

Εκεί ήμουν σε μια ομάδα που είχε το δικό της γήπεδο αποκλειστικά,365 μέρες τον χρόνο.

Το βασικό εργαλείο ενός προπονητή είναι να έχει τις εγκαταστάσεις και να μπορεί να δουλέψει την ομάδα του όπως και όποτε ακριβώς θέλει."




Πως αποφασίσετε να αναλάβετε τον Αργοναύτη την περασμένη σεζόν?

"Όταν ήρθα στην Αθήνα μου προτάθηκε αυτή η θέση σε ένα θαυμαστό και ιστορικό σωματείο που μου ήταν γνωστό από τα ποδοσφαιρικά μου χρόνια.

Κλήθηκα από την τότε διοίκηση για το αν επιθυμώ να συνδράμω στην προσπάθειά τους να φτιάξουν κάτι καινούριο και δεν μπόρεσα να αρνηθώ κάτι τέτοιο.

Ανέλαβα λοιπόν τον Αργοναύτη αλλά και την τεχνική διεύθυνση και οργάνωση των ακαδημιών του.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν όπως μου τα περιέγραψαν,συνάντησα μια διαφορετική κατάσταση.

Βρέθηκα σε πολύ αντίξοες συνθήκες,με 6 δελτία ποδοσφαιριστών και να πρέπει να χτίσω μια ομάδα από το μηδέν,σχεδόν μόνος μου,με δυο βετεράνους του Αργοναύτη και έναν άνθρωπο που ήρθε να βοηθήσει για την αγάπη του για το ποδόσφαιρο τον κύριο Γιώργο Ξανθόπουλο.

Επί της ουσίας,εγώ,ο κύριος Ξανθόπουλος,ο κύριος Ηλίας Παπαδόπουλος και ο κύριος Λευτέρης Φραγκίσκος ήμασταν αυτοί που τρέχαμε τα αθλητικά δρώμενα του Αργοναύτη.

Η ομάδα είχε ένα χάντικαπ -2 βαθμών,δεν υπήρχε γήπεδο για προετοιμασία,ούτε αθλητικό υλικό(μπάλες κτλ).

Η μόνη μου δύναμη ήταν η έκκληση των ποδοσφαιριστών.

Ήταν 6 παιδιά από το Χατζηκυριάκειο τα οποία δεν θα τα ξεχάσω ποτέ με προεξέχοντα τον αρχηγό της ομάδας Αλέκο Λιάρο.

Ένα παιδί που γεννήθηκε,μεγάλωσε,ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στον Αργοναύτη και όσο μπόι του λείπει τόση ψυχή και ποδοσφαιρική ποιότητα έχει.

Είναι απίστευτος.

Είναι αυτός που με κράτησε κατά κύριο λόγο στον Αργοναύτη,όσο μπόρεσα να κάνω υπομονή,μέχρι και το παιχνίδι με τον Ηρακλή Νικαίας."




Γιατί αποχωρήσατε από την ομάδα?

"Βρεθήκαμε σε κάποια στιγμή να έχουμε 8 συνεχόμενες αγωνιστικές χωρίς ήττα.

Αυτό έγινε με πάρα πολύ κόπο και δουλειά γιατί όσο και να το ήθελα εγώ,αν δεν το ήθελαν οι ποδοσφαιριστές δεν θα γινόταν.

Κανένας δεν μπαίνει στο γήπεδο να δουλέψει χωρίς κίνητρο.

Αυτά τα παιδιά έμπαιναν στο γήπεδο για την ομάδα τους,για τον εαυτό τους και για τον προπονητή τους.

Δεν είχαν κάποιο άλλο κίνητρο.

Ήθελαν να δουλέψουν,αγαπούσαν το ποδόσφαιρο και έφτασαν ως εκεί.

Όσο αφορά την αποχώρηση μου υπήρξε διαφωνία με κάποιους ανθρώπους από το περιβάλλον του Αργοναύτη που δεν μπορούσε να ξεπεραστεί.

Εννοείται πως δεν αναφέρομαι στον κύριο Ξανθόπουλο,τον κύριο Παπαδόπουλο και τον κύριο Φραγκίσκο με τους οποίους,όπως προείπα είχαμε μια άκρως αρμονική συνεργασία και θρέφω απεριόριστο σεβασμό στο πρόσωπο τους.

Οι ποδοσφαιριστές δεν δέχθηκαν την παραίτησή μου αλλά ήθελα να τους βοηθήσω,να αλλάξει η ψυχολογία τους μετά από ένα μικρό σερί αρνητικών αποτελεσμάτων."

Τι έχεις να πεις για τον ποδοσφαιρικό Πειραιά,τις συνθήκες,τους ανθρώπους,τα γήπεδα,το επίπεδο,την οργάνωση?

"Ο Πειραιάς αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της ποδοσφαιρικής μου ζωής αρχής γενομένης από το ξεκίνημα μου ως παίχτης στις ακαδημίες του Ολυμπιακού.

Υπάρχουν άνθρωποι αγνοί και καθαροί που θέλουν να βοηθήσουν το ποδόσφαιρο να εξελιχθεί,αλλά υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν να το κάνουν.

Το κακό είναι πως δημιουργούν πρόβλημα σε αυτούς που θέλουν και έχουν την δύναμη να δώσουν πράγματα στον ποδοσφαιρικό Πειραιά.

Ο Πειραιάς σφύζει από ταλέντο,ειδικά όταν ακούς πως υπάρχουν ακαδημίες με 100-200 ή και 300 παιδάκια - μιλώντας πάντα για τοπικά σωματεία.

Αν όχι οι μισοί τότε το 30-35% θα γίνουν αξιόμαχοι για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και γιατί όχι κάποιοι να γίνουν και επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.

Εκεί που χωλαίνουμε είναι στις εγκαταστάσεις,στα γήπεδα,στους χώρους άθλησης.

Σίγουρα δεν είμαι ούτε ο πρώτος,ούτε ο τελευταίος που το λέω - όλοι από τους παράγοντες μέχρι τους ποδοσφαιριστές προβληματίζονται από αυτήν την κατάσταση."

Πως αντιμετωπίζει ένας προπονητής το γηπεδικό πρόβλημα στον Πειραιά?

"Πρέπει να αρκεστείς στον χώρο που σου προσφέρεται και εκεί να προσομοιώσεις μια αγωνιστική κατάσταση.

Ένα από τα παράπλευρα προβλήματα που δημιουργούνται είναι πως χάνεται,σε έναν βαθμό και το κίνητρο του ποδοσφαιριστή.

Υπάρχει ένας αγωνιστικός εγκλωβισμός που,φυσικά,δεν αρέσει σε κανέναν παίχτη.

Οι χώροι είναι πολύ περιορισμένοι και για να χτιστούν νέοι χώροι χρειάζεται χρόνος,πολεοδομικές άδειες και το κυριότερο: χρήμα.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων είτε παιχτών είτε προπονητών που μετακόμισαν στην Ένωση της Αθήνας μόνο και μόνο για να βρουν καλύτερες γηπεδικές συνθήκες.

Είναι ένα μελανό σημείο που μας στεναχωρεί όλους."




Σύγκριση ποδοσφαιρικού επιπέδου σε σχέση με παλιά.Υπάρχει διαφορά? Αν ναι γιατί?

"Το ποδόσφαιρο είναι πολύ εξελίξιμο.

Παλιότερα τα γήπεδα ήταν με χώμα,πλέον όλα τα παιδιά ανδρώνονται σε γήπεδα με,τουλάχιστον,τεχνητό χλοοτάπητα.

Είναι ένα προνόμιο που τα βοηθά να δουλέψουν καλύτερα.

Τα προηγούμενα χρόνια οι ποδοσφαιριστές ήταν ήρωες,παίζοντας σε τέτοιους αγωνιστικούς χώρους,έκαναν όμως κατάθεση ψυχής,έπαιζαν για την φανέλα.

Αυτό είναι πάρα πολύ σπάνιο στις μέρες μας.

Υπήρχαν άλλες διαθέσεις τότε γιατί π.χ. ένας παίχτης δούλευε στην οικοδομή και μετά την δουλειά πήγαινε για προπόνηση - υπήρχε άλλη αγάπη για το ποδόσφαιρο.

Αυτό συμβαίνει λόγω έλλειψης πειθαρχίας,κατά την γνώμη μου.

Υπήρχε η θέληση για ποδόσφαιρο και ο προπονητής μπορούσε να τους πειθαρχήσει.

Στην εποχή που ζούμε,όταν ο γονιός πηγαίνει το παιδί του σε μια ακαδημία στην οποία πληρώνει,τότε ο προπονητής δεν μπορεί να είναι τόσο "αυστηρός" ώστε να πειθαρχήσει ο ποδοσφαιριστής.

Σε πολλές περιπτώσεις θα έρθει ο τεχνικός διευθυντής ή ο ιδιοκτήτης των ακαδημιών και θα σου πουν ότι το παιδί είναι ο πελάτης που έχει πάντα δίκιο.

Ο εκπαιδευόμενος ποδοσφαιριστής δεν έχει πάντα δίκιο κι έτσι από τη στιγμή που τον αντιμετωπίζουμε σαν πελάτη χάνουμε έναν ανερχόμενο ποδοσφαιριστή.

Θα φτάσει σε μια ηλικία 18-20 ετών και θα είναι ένας παίχτης που θα πιστεύει ότι έχει άποψη.

Με τι αγωνιστικές εικόνες μπορεί ένας παίχτης στα 18 να έχει άποψη?

Επίσης,υπάρχει ένας καταιγισμός πληροφοριών από την τηλεόραση και το ίντερνετ.

Όλοι οι γονείς πιστεύουν ότι τα παιδιά τους είναι Μέσι και Ρονάλντο.

Πως θα δώσεις οδηγίες σε κάποιον που πιστεύει ότι είναι ο Μέσι?"




Κεφάλαιο Ολυμπιακός Περάματος. Πως έγινε η προσέγγιση και γιατί πήρατε την απόφαση να αναλάβετε την τεχνική του ηγεσία?

"Μεγάλη χαρά και μεγάλη τιμή.

Ο Ολυμπιακός φέρει μαζί του ένα brand name,το οποίο για τον Πειραιά προδίδει μια δυναμική.

Είναι ένα σωματείο που ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου το 2004.

Όλοι όσοι ασχολούνται με τον Ολυμπιακό είναι νέοι άνθρωποι που αγαπάνε το ποδόσφαιρο και δεν το βλέπουν με ερασιτεχνική νοοτροπία.

Έχουν όνειρα,στόχους,οργάνωση με μοιρασμένα πόστα στην διοίκηση και όλοι ανταπεξέρχονται σωστά στον ρόλο τους χωρίς να υπάρχουν επεμβάσεις στους υπόλοιπους ρόλους.

Υπάρχει αρμονική και ορθολογική λειτουργία,τα κριτήρια για το ποίοι ποδοσφαιριστές θα έρχονται στην ομάδα είναι αυστηρά και αυτό ήταν που απέφερε τους καρπούς της ανόδου από την Γ' στην Β' Ε.Π.Σ.Π.

Η προσέγγιση έγινε από την διοίκηση αναγνωρίζοντας την περσινή μου προσπάθεια στον Αργοναύτη,την πορεία μου ως προπονητής.

Δεν μου ήταν δύσκολο να δεχτώ,διότι είναι πολύ ευχάριστο για έναν προπονητή να εργάζεται σε ένα άκρως υγιές σωματείο που σου δίνει τα όπλα που χρειάζεσαι για να δουλέψεις σωστά.

Το γηπεδικό του Περάματος λύθηκε πρόσφατα,έχουμε τα δικά μας αποδυτήρια και γραφεία,στο πλάι μου θα έχω τεχνικό διευθυντή,βοηθό προπονητή,φροντιστή,μασέρ,προπονητικό υλικό.

Όλα αυτά είναι πολύ ευνοϊκά για έναν προπονητή.

Για αυτό ο Ολυμπιακός δικαιούται να έχει στόχους και όνειρα."

Ποίοι είναι οι στόχοι,λοιπόν για την νέα σεζόν?

"Η δικιά μου φιλοδοξία είναι οι ομάδες που αναλαμβάνω να πηγαίνουν όσο πιο ψηλά γίνεται.

Ποιος δεν θα ήθελε η ομάδα να πετύχει κάτι εξαιρετικό και να μην υπάρχουν αναποδιές?

Πάντα ξεκινάω πως οι οιωνοί είναι με το μέρος μας."

Ποια είναι τα μακροπρόθεσμα σχέδια ή και όνειρα σας για την προπονητική?

"Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου.

Είμαι επαγγελματίας προπονητής και ας ασχολούμαι με ερασιτεχνικά σωματεία προς το παρών.

Αγαπάω το ποδόσφαιρο και τον ποδοσφαιριστή γιατί ήμουν κι εγώ στην θέση του κάποτε και ξέρω τι θέλει να ζητήσει από τον προπονητή του.

Οι περισσότεροι που περνούν το μεταίχμιο αυτό ξεχνούν τι ανάγκες είχαν σαν ποδοσφαιριστές και τι ζητούσαν από τον προπονητή τους.

Εγώ δεν το ξεχνώ.

Ήθελα να με εκπαιδεύσει,να με βοηθήσει να εξελιχθώ.

Θέλω να μεταδώσω τις εμπειρίες μου και φυσικά ποιος δεν θέλει να είναι προπονητής μιας ομάδας Α ή Β Εθνικής?"




Έχετε κάτι να προσθέσετε?

"Αυτό που θέλω να προσθέσω,λαμβάνοντας υπόψη τα δρώμενα που λαμβάνουν χώρα στον επαγγελματικό αθλητισμό,είναι να απευθύνω έκκληση στον κόσμο από τις γειτονιές να αγκαλιάσει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Το ότι ο φίλαθλος δεν μπαίνει στην διαδικασία να μεταφράσει τον όρο "ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο"(εραστής της τέχνης) δεν σημαίνει ότι είναι υποδεέστερο του επαγγελματικού.

Υπάρχουν ομάδες που προσφέρουν φανταστικό θέαμα.

Το Μοσχάτο,ο Καραβάς,ο Αετός Κορυδαλλού,ο Αμπελακιακός ή από μικρότερες κατηγορίες ο ΑΟΚ Φαλήρου,ο Ατρόμητος Κερατσινίου,ομάδες με οργάνωση,νεαρό μέσο όρο ηλικίας και πολύ καλό ποδόσφαιρο.

Να στηρίξει ο κόσμος την ομάδα της γειτονιάς του,να πάει στο γήπεδο.

Η πρόσκληση αυτή δεν έχει να κάνει με το εισιτήριο,αφού τα λειτουργικά έξοδα μιας ερασιτεχνικής ομάδας είναι πάρα πολλά που δεν την σώζουν αυτά.

Έχει να κάνει με το ότι ο ποδοσφαιριστής παίζει πολύ διαφορετικό ποδόσφαιρο σε ένα γεμάτο γήπεδο από ότι σε άδειο.

Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο το έχει ανάγκη και θέλουν τον κόσμο κοντά τους."


















 
Top