του Παναγιώτη Σαριμπάλογλου

I Have a Dream, είχε πει κάποτε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, σε ομιλία του για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Γουάσινγκτον το 1963.

Aυτή η φράση, έμελλε να μείνει στην ιστορία, και να αντιπροσωπεύει κάθε είδους όνειρο για όλους τους ανθρώπους και σε όλους τους τομείς.

Ενας τέτοιος είναι και ο ποδοσφαιριστής Φώτης Ηλιού, που έχει πάρει γεύση απο δοκιμές σε προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες όπως είναι η Γερμανία και η Αγγλία.

Ο 22χρονος αμυντικός χαφ, αγωνίστηκε φέτος στον 2ο όμιλο της Γ' Εθνικής με την φανέλα του Φίλιππου Αλεξάνδρειας.

Εμαθε τα μυστικά της μπάλας στις ακαδημίες της Αλσούπολης, ενώ έχει περάσει επίσης απο Βύζα Μεγάρων και Ζάκυνθο.

Το δικό του όνειρο είναι να ξανανοίξει τα φτερά του εκτός Ελλάδος και να διεκδικήσει την ευκαιρία του, με όπλο του την υπομονή και την πολύ δουλειά.

1) Φέτος βρέθηκες στον 2ο όμιλο της Γ' Εθνικής, με την φανέλα του Φίλιππου Αλεξάνδρειας. Μπορεί τα πράγματα να μην πήγαν καλα για την ομάδα και να υποβιβάστηκε, αλλά για σένα ήταν ένα προσωπικό στοίχημα να καθιερωθείς στην κατηγορία, που ως γνωστόν θέλει πολύ ''ξύλο'' για να αγωνιστείς εκεί ;

Ναι σίγουρα, ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για μένα. 

Δεν είχα ξαναπαίξει ποτέ στην Γ' Εθνική. 

Θεώρησα ότι όταν ήρθε η πρόταση να αγωνιστώ εκεί, έπρεπε να το κάνω.

Πιστεύω οτι βγήκα κερδισμένος απο όλο αυτό. 

2) Στον όμιλο είχες την τύχη να αντιμετωπίσεις ομάδες με ιστορία και με πολλά χιλιόμετρα στις επαγγελματικές κατηγορίες, και προπαντών με τον μεγάλο Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Τι εντυπώσεις σου μείναμε απο αυτά τα παιχνίδια ;

Σίγουρα ξεχωριστή μνεία κάνω στον λαό του Ηρακλή που ήρθε στο γήπεδο μας την προτελευταία αγωνιστική. 

Δεν είχα ποτέ την τύχη να παίξω μπροστά σε τόσο κόσμο.

Αλλάζει το σκεπτικό σου τελείως και καταλαβαίνεις όταν αντιμετωπίζεις τέτοιες 
ομάδες, το πόσο πιο γρήγορα πρέπει να παίζεις. 

         

3) Η ομάδα ξεκίνησε στην αρχή της σεζόν με πολλές προσδοκίες που φτάναν μέχρι και στην διεκδίκηση της ανόδου στην Φουτμπολ Λιγκ. Τι δεν πήγε καλά στην διάρκεια της σεζόν ; Ο κόσμος της πόλης πως στήριξε την προσπάθεια αυτή ;

Σύμφωνα με την διοίκηση έγιναν πολύ κακοί χειρισμοί στο αγωνιστικό κομμάτι κυρίως. 

Ο κόσμος αποστασιοποιήθηκε εντελώς, φτάσαμε στο σημείο προς το τέλος της σεζόν να παίζουμε με δέκα άτομα. 

4) Οσον αφορά εσένα, μπορεί η γνήσια σου θέση να είναι αμυντικό χαφ, αλλά απο ότι είδαμε χρησιμοποιήθηκες και σε διάφορες θέσεις στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος, λόγω έλλειψης ρόστερ. Ησουνα με λίγα λόγια πολυθεσίτης. Πιστέυεις οτι σε βοήθησε αυτό ;

Όλο αυτό πιστεύω οτι ναι με βοήθησε σαν ποδοσφαιριστή. 

Να μάθω παραπάνω πράγματα και να δω πως σε αντιμετωπίζει και ο
αντίπαλος. 

Και φυσικά να προσαρμόζομαι σε καταστάσεις. 

Όλα αυτά είναι εμπειρίες και νομίζω οτι την επόμενη χρονιά όπου και να βρίσκομαι θα με κάνουν πιο δυνατό. 

5) Μπορούμε να σε χαρακτηρίσουμε και γυρολόγο των γηπέδων για την ηλικία σου. Έχεις περάσει απο πολλές ομάδες Κ-20 και αντρικές. Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι όταν πήγες στην Γερμανία στα 13 για να δοκιμαστείς. Πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί της ηλικίας σου να αλλάξει χώρα και να διεκδικήσει την τύχη του ; Για πες μας το χρονικό αυτής της μετακίνησης ;

Οταν σου δίνεται μια τέτοια ευκαιρία δε μπορείς να πεις όχι. 

Απο την άλλη όμως είναι λίγο τρομακτικό γιατί ξεφεύγεις απο την πραγματικότητα σου που έχεις μάθει μέχρι τότε. 

Ξεκινάς απο το μηδέν πάλι. 

Αν θες να παίξεις ποδόσφαιρο, νομίζω οτι δεν μπορείς να υπολογίζεις τα αρνητικά.

Λες εντάξει σίγουρα έχω να κερδίσω κάτι απο αυτό. 

Ήμουνα τότε στις ακαδημίες της Αλσούπολης, και βρισκόμουνα στην Πάτμο για διακοπές.

Και με είδε ενας Γερμανός προπονητής να κάνω προπόνηση, γιατί ακόμα και στις διακοπές ήμουνα με μια μπάλα στα πόδια. 

Του έκανε εντύπωση το σκεπτικό μου, ενώ όλοι ήταν στις παραλίες εγώ στα
13 μου δεν το άφηνα που λέμε. 

Μου πρότεινε να πάω σε ένα τουρνουά που διοργάνωναν τότε στο Μόναχο. 

Πήγα την 1η φορά, άφησα απο ότι έμαθα καλές εντυπώσεις, γύρισα, και μετά ξαναπήγα σε μια ποδοσφαιρική κατασκήνωση που έμεινα 2 εβδομάδες.

Aγωνίστηκα σε κάτι φιλικά εκεί. 

Όταν ξαναγύρισα μου είπαν οτι μελλοντικά μπορείς να ανταπεξέλθεις σε ενα τέτοιο επίπεδο.

                       

6) Τα επόμενα χρόνια κατέληξες στην Κ20 της Ζακύνθου. Ήταν η χρονιά που η αντρική της ομάδα έπαιζε στην Φουτμπολ Λιγκ και υποβιβάστηκε στο τέλος. Ο κόσμος στήριζε το σωματείο εκείνα τα χρόνια. Απο κει τι σου έμεινε, τι έμαθες ;

Εκείνη η χρονιά σίγουρα με ανέβασε πάρα πολλά επίπεδα, αλλάζοντας το σκεπτικό μου. 

Η ομάδα είχε εναν μεγάλο ποδοσφαιριστή όπως ο Ζαουάντ Ζαιρί. 

Επίσης αγωνιζότανε ο Στάθης ο Καραμαλίκης και ο Ναζίμ που παίζει στον Πανσερραικό. 

Ειδικά ο Ζαιρί σε εμάς τους πιτσιρικάδες μας έμαθε οτι το ποδόσφαιρο παίζεται χωρίς την μπάλα ουσιαστικά. 

Oτι απλά την δίνεις με τη μία και φεύγεις, δεν είναι απλά έχω την μπάλα στα πόδια και τρέχω. 

Ήταν ευλογία αυτή η γνωριμία με αυτόν τον μεγάλο παίκτη.

Το πιο απλό που μας έλεγε ήταν οτι η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα απο σένα.

7) Ποιές οι διαφορές των προπονήσεων των ομάδων Κ20 που έχεις βρεθεί με τις αντίστοιχες του εξωτερικού ; Μην ξεχνάμε οτι πρόσφατα προπονήθηκες με την αντίστοιχη της Μίλγουολ στην Αγγλία. Είσαι συλλέκτης εμπειριών για την ηλικία σου.

Ολα ξεκινάνε φυσικά απο τον τρόπο προπόνησης. 

Δεν γίνεται να προπονείσαι μια φορά την ημέρα όπως γίνεται εδώ. 

Ακόμα και σε επίπεδο ακαδημιών. 

Δεν γίνεται ξαφνικά στα 18 σου, όταν πας στο αντρικό να αντέξεις την ένταση των προπονήσεων. 

Ειδικά στην Αγγλία, μιας και το ανέφερες, όταν ξεκινάς απο μικρός σου 
δίνουν ένα όνειρο. 

Το οποίο για να το πετύχεις, σε κάνουν να πιστέψεις σε αυτό και πρέπει οι ίδιοι να στηρίξουν αυτό το πρότζεκτ απο την αρχή. 

Και σε θέματα εγκαταστάσεων, και σε θέματα παροχών.

Τα έχεις όλα, το γυμναστήριο σου, το φαγητό σου, έχεις το μασάζ σου, έχεις τις θεραπείες σου μαζεμένες. 

Πας 8.00 το πρωί, ξεκινάς πρωινό όλοι μαζί, μετά γυμναστήριο, ξεκούραση, προπόνηση, φαγητό, μετά πάλι ξεκούραση, γυμναστήριο, πάλι προπόνηση και 5.00 τελειώνεις. 

Έχεις κάνει οτι χρειάζεται, όλες οι παροχές είναι εκεί χωρίς να χρειαστεί να διανύσεις αποστάσεις. 

Σε θέλουν να είσαι στο 10, δηλαδή εγω μια εβδομάδα που ήμουν εκεί, κατάλαβα οτι άμα είσαι συγκεντρωμένος, αφοσιωμένος και θέλεις να παίξεις, θα το κάνεις, εξαρτάται αποκλειστικά απο σένα. 

Ηταν σίγουρα η μεγαλύτερη εμπειρία της πορείας μου, όταν έχεις επαφή με παίκτες που έχουν μεγαλώσει πχ στην Τότεναμ ή στην Γιουνάιτεντ βλέπεις το 
πόσο διαφορετικά βλέπουν το ποδόσφαιρο σε σχέση όπως το αντιμετωπίζουμε εμείς.



8) Τι έφταιξε τελικά για σένα και δεν κατάφερες να παρατείνεις την παρουσία σου εκεί ;

Η ομάδα ανέβηκε στην Τσάμπιονσιπ, αλλάζοντας τα μπάτζετ και τις απαιτήσεις. 

Είχε και τον Τιμ Κέιχιλ στο ρόστερ, έναν ποδοσφαιριστή με απίστευτες 
παραστάσεις απο την Πρέμιερ. 

Είναι 38 και εγώ 22 το χάσμα είναι τεράστιο. 

Ίσως έφταιξαν και οι συγκυρίες ή δεν ήμουν και εγώ αρκετά έτοιμος για να
ανταπεξέλθω. 

Συνεχίζω όμως να προσπαθώ, η πόρτα της ομάδας είναι ανοιχτή ακόμα. 

Έχω κρατήσει επαφές και τους ενημερώνω για αυτά που κάνω εδώ, και
ελπίζω κάποια στιγμή να μου ξαναδωθεί η ευκαιρία.

9) Ο στόχος σου για την επόμενη αγωνιστική σεζόν που έρχεται ; Να βρείς ρόλο σε μια ομάδα, έτσι ώστε να ξαναδιεκδικήσεις το Αγγλικό όνειρο ;

Στόχος είναι να βρω μια ομάδα που να αποπνέει υγεία πάνω απο όλα και σε όλους τους τομείς. 

Έτσι και αλλιώς αυτή την στιγμή κάνω ατομικές προπονήσεις, γυμναστήρια, στίβο. 

Μετά που γύρισα απο την Αλεξάνδρεια, μαζί με τον κ.Στεφανή έχω ξεκινήσει προετοιμασία. 



10) Πόσο ρόλο πιστεύεις παίζουν και οι γνωριμίες σε αυτό τον χώρο ;

Σίγουρα παίζουν ρόλο. 

Αλλά απο την άλλη δεν μπορείς να κρύβεσαι πίσω απο αυτό για όλη σου την καριέρα. 

Να λες πχ εγώ δεν έπαιξα γιατί αυτός είχε τον πατέρα του. 

Αν φτάσεις σε ένα σημείο που ο προπονητής σε βάζει μέσα και αγωνιστικά τον δικαιώνεις, μετά λέει αυτό το παιδί δεν μπορώ να τον διώξω. 

Ουσιαστικά αυτός είναι ο στόχος για εμένα τουλάχιστον. 

Αν δεν αξίζεις να ανέβεις πιο πάνω πες την πρώτη χρονιά θα ανέβεις, την επόμενη χρονιά θα πέσεις. 

Ο καθρέπτης είναι το γήπεδο, πχ αν δεν μπορείς να τρέξεις 10-12 χιλιόμετρα, όπως τρέχουν τα παιδιά στην Α' Εθνική και εσύ τρέχεις για 8, τότε 
θα φανεί η διαφορά. 

Αργά ή γρήγορα ο χρόνος σε δικαιώνει. 

Για αυτό πλέον έχω σταματήσει να ασχολούμαι με το θέμα, κοιτάω να βελτιώνομαι όσο περισσότερο γίνεται.

11) Έχεις κάποιον άνθρωπο που πίστεψε πολύ σε εσένα, και μέχρι σήμερα οι συμβουλές του σε ακολούθησαν στην μετέπειτα πορεία σου ;

Είχαμε ένα προπονητή στην Ζάκυνθο, τον κ.Μουτάκη που είχε έρθει απο τον Πανσερραικό και ήταν σχετικά νεαρός σε ηλικία. 

Οπότε έβλεπε το ποδόσφαιρο με έναν διαφορετικό τρόπο. 

Ήτανε ίσως ο μόνος προπονητής που μου έβγαλε να δίνω το 150 % του ευατού μου, γιατί με τον τρόπο του έδειχνε οτι πίστευε σε εμάς. 

Ο τρόπος που δούλευε ήταν διαφορετικός. 

Στην Αγγλία οι προπονητές γίνονται ένα με τα παιδιά, είτε είσαι 15 είτε είσαι 
30, σε βλέπει ίσο με όλους, αλλιώς αν δεν το κανε θα είχε αντίκτυπο μέσα στο γήπεδο. 

Ποντάρει πάντα στην αυτοπεποίθηση που δείχνεις ακόμα και αν κάνεις λάθος.  

Όσον αφορά κάποια συγκεκριμένη συμβουλή, είναι δυο άνθρωποι που έχουν πει την ίδια με διαφορά 10 ετών. 

Ο Βασίλης ο Πλιάτσικας, όταν έπαιζε στην Σάλκε μου είχε πει αυτό που είχε πει και o Zαιρί ότι το ποδόσφαιρο παίζεται χωρίς την μπάλα. 

Ότι δίνεις την πάσα και μετά τρέχεις να ανοίξεις τον χώρο.  

Ότι κάνεις να μπορείς να το κάνεις απο το 1' μέχρι το 90'. 

Αυτό μου κάνε εντύπωση οτι δυο άνθρωποι σε διάστημα αρκετών ετών και σε
τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα και άλλης φυσικά ποδοσφαιρικής κουλτούρας, μου είπαν το ίδιο πράγμα. 

Είναι κάτι που έχω κρατήσει.



12) Θυμάσαι κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι που σου έχει μείνει στην μνήμη για κάποιο ιδιαίτερο λόγο ;

Φυσικά το παιχνίδι με τον Ηρακλή στην έδρα μας. 

Ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα τον κόσμο απο τις κερκίδες να θέλει κάτι πραγματικά. 

Παρόλο που ήρθανε σε μια περίοδο που είχαν κριθεί όλα για εμάς, ήρθανε χίλια άτομα. 

Ένοιωθες οτι εκπροσωπούσανε μια ολόκληρη πόλη, την ιδέα του Ηρακλή.

Σε κάνει να βλέπεις οτι εκτός απο την άσχημη πλευρά του ποδοσφαίρου υπάρχει και η όμορφη. 

Υπάρχει και άλλο ενα παιχνίδι, ήταν το τελευταίο με την φανέλα της Αλσούπολης πριν φύγω για Γερμανία. 

Επειδή εκεί ήμουνα και 2,5 χρόνια, είχα μεγάλο δέσιμο με τα παιδιά. 

Μπαίνουμε στα αποδυτήρια, και λέει ο προπονητής, σήμερα είναι το τελευταίο παιχνίδι του Φώτη μαζί μας, τον ευχαριστούμε για όλα, και θυμάμαι οτι το είχα ζήσει πολύ έντονα. 

13) Πριν κλείσουμε, έχουμε να συμπληρώσουμε κάτι άλλο που δεν είπαμε ; Κάποια ευχή ; Πως φαντάζεσαι τον ευατό σου σε μερικά χρόνια ;

Σίγουρα θέλω να επιστρέψω στο επίπεδο της Αγγλίας, γιατί βρήκα συνθήκες που δεν βρίσκεις εδώ και πιστεύω οτι ήταν κάτι που μου ταίριαζε και σαν 
χαρακτήρας, σε σχέση με την Γερμανία. 

Μπορεί να είχε πολύ μα πολύ κούραση, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που σε νοιάζει όταν είσαι εκεί.





   











 
Top