του Παναγιώτη Σαριμπάλογλου

Το sportactive.gr συνεχίζει με αμείωτους ρυθμούς να στηρίζει το Πειραικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο, σε κάθε ευκαιρία !!

Αποκλειστικά στο σάιτ μας μιλάει ο καμικάζι των πάγκων, Αντριαν Μπαρμπολούτσι, με σημαντικότατη πορεία και ως ποδοσφαιριστής στην χώρα μας με την φανέλα του Ιωνικού.

Μας μίλησε για όλα, για την δύσκολη χρονιά που πέρασε, για τις στιγμές που πέρασε στο τεχνικό τιμ του Ιωνικού και την παραμονή-θρίλερ του Νικαιώτικου συλλόγου στην Γ' Εθνική, για την φιλοσοφία του και το μέλλον του γύρω απο το ποδόσφαιρο, για τον Όλεγκ Μπλαχίν μέχρι και για τους Μπουντραγκένιο, Μίτσελ και Σαντσίς που τους αντιμετώπισε face to face σε μια σκληρή μάχη, εκείνο το βράδυ της 22ας Απριλίου του 1992 στο ''Μπενίτο Βιγιαμαρίν'' της Σεβίλλης.

1) Φέτος βρέθηκατε στον πάγκο δυο ομάδων, στην Χαλκηδόνα και στον Ιωνικό, στο τεχνικό τιμ στην Γ' Εθνική. Ήταν μια περιπέτεια για εσάς η φετινή χρονιά; 

Ήταν μια περιπέτεια. 

Ξεκινήσαμε πολύ καλά με την Χαλκηδόνα, έχοντας όλα τα προσόντα και τα φόντα για να πάει καλά στον Πειραιά. 

Όπως και πήγε μέχρι τα μέσα της χρονιάς.

Λόγω όμως κάποιων εξωαγωνιστικών παραγόντων ήμουνα αναγκασμένος και εγώ και η ομάδα να ακολουθήσουμε διαφορετικούς δρόμους.

Παρόλα αυτά η Χαλκηδόνα ήταν μια έτοιμη ομάδα, έχοντας καλούς παίκτες στο σύνολο και δεν κινδύνευε αγωνιστικά. 

Το πέρασμα μου απο την ομάδα έκανε καλό στον σύλλογο, ανεβάζοντας του και το επίπεδο.

Κέρδισε το σεβασμό σε όλο το Πειραικό ποδόσφαιρο και πιστεύω οτι βοήθησα και εγώ σε αυτό.

Η συνέχεια της χρονιάς ήταν πρωτόγνωρη για μένα, πήγα να βοηθήσω τον Ιωνικό απο την πλευρά μου. 

Την ομάδα αυτή την θεωρώ σαν οικογένεια μου. 

Δεν δίστασα να πω το ναι, όταν μίλησα μαζί τους. 

Ήταν μεγάλη η ευχαρίστηση στο τέλος που ο Ιωνικός σώθηκε σε έναν απίθανο όμιλο. 

Ήταν αγωνιστικό θαύμα που παρέμεινε στην κατηγορία. 

Δεν το περίμενε κανένας αυτό. 

Για αυτό το αποτέλεσμα συνεργάστηκαν όλοι οι ποδοσφαιριστές, ο Νίκος Μαρωνίτης, οι γυμναστές, οι πάντες έβαλαν το λιθαράκι τους για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

                                           

2) Ο κόσμος πόσο στήριξε αυτή την προσπάθεια;

Δεν το συζητάμε, ο κόσμος του Ιωνικού ήταν πάντα συγκλονιστικός. 

Δεν μπορεί κανένας να το καταλάβει αυτό, αν δεν είναι παρών και δεν είναι μέλος αυτής της οικογένειας.

Είναι μετρημένες στα δάχτυλα ομάδες που έχουν αυτή την στήριξη. 

3) Εχετε αγωνιστεί ως ποδοσφαιριστής στον Ιωνικό τέσσερα χρόνια στην Α' Εθνική. Εκείνες τις εποχές ο κόσμος της ομάδας κατέκλυζε το γήπεδο, κάτι που δεν συμβαίνει γενικά σήμερα, ανεξάρτητα απο την στήριξη. Γιατί πιστεύετε γίνεται αυτό;

Ε είναι άλλες γενιές και άλλες εποχές. 

Παρόλο που και τότε που ήμασταν στην Α' Εθνική, ο κόσμος διψάει και σήμερα να ξαναδεί την ομάδα ψηλότερα.

To βλέπεις και τώρα που βρίσκεται στην Γ' Εθνική, οι φίλαθλοι του Ιωνικού στηρίζουν την ομάδα. 

Πιστεύω οτι κάποια στιγμή ο Ιωνικός θα ξαναβρεί τον δρόμο του και θα είναι εκεί που επιτάσσει η ιστορία του.



4) Eχετε την τύχη να αγωνιστείτε σε Ιωνικός-Προοδευτική, ένα ιδιαίτερο ντέρμπι για πολλούς λόγους. Πως έχετε ζήσει αυτά τα παιχνίδια;

Είναι απο τα παιχνίδια που θέλουν να παίξουν όλοι. 

Είναι δυο ομάδες ιστορικές, με την Νίκαια και τον Κορυδαλλό να είναι ακριβώς δίπλα. 

Συναντιόμαστε στις καφετέριες, πειράζουμε ο ένας τον άλλον.

Αυτά τα ντέρμπι είναι συγκλονιστικά, πρέπει να τα ζήσουμε οι ποδοσφαιριστές, πρέπει να τα ζήσουνε οι παράγοντες και χαίρομαι που ακόμα κρατάει αυτή η κόντρα, φαίνεται η υγεία που έχουν αυτά τα δυο σωματεία. 

5) Περνάμε τώρα στο Πειραικό ποδόσφαιρο, πως βλέπετε το επίπεδο του ποδοσφαίρου αυτά τα τελευταία χρόνια, με τα δικά σας μάτια;

Το επίπεδο του Πειραιά αγωνιστικά, με την έννοια, όταν πριν πέντε χρόνια διαλύθηκε η Δ' Εθνική , πάρα πολλοί παίκτες, επειδή δεν μπορούσαν να βρούνε 
ομάδες, αγωνιζόντουσαν σε τοπικά Πρωταθλήματα. 

Το κακό με τον Πειραιά είναι οτι υπάρχουνε ομάδες δυο ταχυτήτων. 

Πιστεύω οτι αυτό κρατάει το Πειραικό ποδόσφαιρο πίσω.

Είναι οι ομάδες που διεκδικούν και έχουν στην ένταξη τους καλούς ποδοσφαιριστές, και είναι οι ομάδες που δεν μπορούνε να ξοδεύουνε
και να πορεύονται με παιδιά απο τις ακαδημίες. 

Φέτος και στους 2 ομίλους στην Α', υπήρχαν ομάδες με παίκτες ποιότητας και μπορούσαν να διεκδικήσουν την άνοδο μέχρι τελευταία στιγμή, και υπήρχαν και άλλες ομάδες που δεν μπορούσαν να κάνουν μια μεταγραφή.

Απο κει και πέρα, μετά απο 4-5 ομάδες όλες οι υπόλοιπες ήταν σε άλλη ταχύτητα, με αποτέλεσμα να μην είναι τόσο ανταγωνιστικό.

                                         

6)Είναι ίσως επειδή ανεβαίνει μόνο ο πρώτος; Αν υπήρχε πχ μια διαδικασία πλέι οφ μέχρι την 5η ομάδα πιστεύετε οτι θα μπορούσε να ήταν πιο ανταγωνιστικά τα πράγματα, δίνοντας κίνητρο και σε άλλες ομάδες;

Το θέμα είναι οτι υπάρχουν ομάδες που δεν τους ενδιαφέρει να ''χτίσουνε'' σε στέρεες βάσεις. 

Είναι μόνο για ένα χρόνο, για να λένε μόνο ήμουνα στην Α' χωρίς να υπάρχει υποδομή απο πίσω.  

Αυτό είναι το πρόβλημα κυρίως του Πειραικού ποδοσφαίρου. 

Επίσης είναι τα γηπεδικά, που δεν υπάρχουνε αντίστοιχες εγκαταστάσεις. 

Πχ οι ομάδες που είναι στην 5η ή 6η θέση πρέπει να έχουν ακαδημίες και μετά απο 3-4 χρόνια να διεκδικήσουν το βήμα παραπάνω. 

Αν λύσουμε τις υποδομές και το γηπεδικό τότε το Πειραικό ποδόσφαιρο θα ανέβει πάρα πολύ.

          

7) Ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές υπάρχουν στον Πειραιά; Εχετε διακρίνει παιδιά που γουστάρουν που λέμε να παίζουν ποδόσφαιρο; Πόσο ρόλο παίζουν και οι γνωριμίες;

Πάντα θα υπάρχουν τα ταλέντα, μην γελιόμαστε. 

Το κακό είναι οτι μειώνονται σε αριθμό σε σχέση με το παρελθόν γιατί δεν μπορούν να πάιξουν πολλές ώρες ποδόσφαιρο.

Τώρα πια το ποδόσφαιρο είναι οι ακαδημίες, έχει χαθεί το παιχνίδι της αλάνας. 

Τα παιδιά που προσπαθούν να φτιάξουν την φυσική τους κατάσταση με διάφορους τρόπους, μέσω γυμναστηρίου, είναι κάτι πολύ καλό.

Παρόλα αυτά λείπει η ποιότητα, η φαντασία, λείπουν όλα αυτά τα πράγματα που 
τα παίρναμε απο μόνοι μας χωρίς την επίβλεψη του προπονητή. 

Τα παίρναμε στους δρόμους. 

Αυτά σιγά σιγά φθείρουν τους ποδοσφαιριστές, και βγάζει πιο λίγα
ταλέντα. 

Οσον αφορά τις γνωριμίες, κάποια παιδιά απο 18 χρονών ψάχνουν κάποιον μάνατζερ για να τους προωθήσει. 

Δεν γίνεται αυτό, πρέπει πρώτα να παίξεις μπάλα και μετά να ''πουλήσεις'' αυτό που είσαι.

Αυτό είναι το λάθος, απο τόσο μικρή ηλικία έχουν απο πίσω τους ένα μάνατζερ, πληρώνοντας κάτι παραπάνω για να τους βρούν ομάδα.

Είναι κάτι που το συναντάμε συνέχεια, οι άνθρωποι αυτοί εκμετταλεύονται τους γονείς και την αγάπη που έχουν για το παιδί.

Είναι άνθρωποι που δεν έχουνε γνώσεις, που δεν είναι του ποδοσφαίρου. 

Αυτό είναι ενα φαινόμενο που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε δυστυχώς.

8)Εχετε περάσει και ως προπονητής και απο την ΕΠΣΑΝΑ, απο τον Άρη Βούλας συγκεκριμένα. Με όσους έχω μιλήσει λένε οτι οι αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ανατολική Αττική είναι εξαιρετικές, σε σχέση με τον Πειραιά. Τι έχετε να πείτε για αυτό;

Καταρχήν όλα τα γήπεδα είναι πράγματι σε φοβερή κατάσταση. 

Το καλό είναι οτι κάθε ομάδα έχει το δικό της γήπεδο και δεν το μοιράζεται με κανέναν.
Εχει πάρα πολλές ακαδημίες, λόγω και των γηπέδων, αλλά λόγω και των συνθηκών που υπάρχουν. 

Η ΕΠΣΑΝΑ είναι ένα πολύ όμορφο Πρωτάθλημα, γιατί όντως παίζεις
σε έδρες με την κανονική έννοια της λέξεως. Έχει ξεφύγει απο τον Πειραιά.

Απο κει και πέρα αμα έχεις το δικό σου γήπεδο και τις δικές σου υποδομές, κάποια στιγμή θα βρείς και την ποιότητα, αλλά και το κίνητρο για να επενδύσεις.

Κακά τα ψέμματα οι ακαδημίες φέρνουν και έσοδα, αν τα εκμετταλευτείς με σωστό τρόπο.



9) Σαν προπονητής τώρα, ποια είναι η φιλοσοφία σας πάνω στο ποδόσφαιρο, μέσα απο την πορεία σας; Πως την έχετε διαμορφώσει; 

Πάντα στο ποδόσφαιρο μετράει η ουσία. 

Όντως όταν πέρνεις την ουσία, όταν κατακτάς τον στόχο και όταν αυτό συνοδεύεται απο μια πολύ καλή προσπάθεια, απο ένα πολύ καλό θέαμα, είναι πάντα κάτι που χαίρεται ο κόσμος να το βλέπει. 

Πάντα και σαν ποδοσφαιριστής μου άρεσε να βλέπω ωραίο ποδόσφαιρο. 

Πολλές φορές όμως και εμείς σαν προπονητές πρέπει να κοιτάμε και τον στόχο. 

Αμα συνδυάζεις καλό ποδόσφαιρο με τον στόχο και την νίκη τότε είναι ακόμα 
καλύτερα. 

Καλό είναι να μην μας τραβήξει ο αυτοσκοπός της νίκης, αυτό πρέπει να βγάλουμε απο το μυαλό μας. 

Πρέπει να αξίζουμε την νίκη για να την πάρουμε. 

Η φιλοσοφία μου είναι οτι αυτός που έχει την κατοχή της μπάλας, είναι και πιο κοντά στην νίκη. 

Προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουνε οτι εμείς πρέπει να έχουμε την κυκλοφορία και να δημιουργούμε παιχνίδι.

Πρέπει να έχεις φυσική κατάσταση με πολύ τρέξιμο και να το συνδυάζεις αυτό με μια πάρα πολύ καλή τεχνική κατάρτιση.



10) Εσεις ως ποδοσφαιριστής έχετε παίξει στην θέση των άκρων, μεσοεπιθετικός και πολλές φορές ως δεύτερος επιθετικός. Εχετε μια πολύ ενδιαφέρουσα πορεία στην Α' Εθνική, στην Βλάζνια αλλά και μέλος της Εθνικής αντρών της Αλβανίας. Τι σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με το ποδόσφαιρο;

Εγώ ήμουνα σε οργανωμένο σχολείο ποδοσφαίρου απο δέκα χρονών. 

Ήταν μια διαφορετική μορφή ακαδημιών. 

Παρόλα αυτά ήμουνα τυχερός και μου δώθηκε η ευκαιρία απο μικρός σε μια πολύ καλή ομάδα της χώρας.

Στα 17 μου ήμουνα στην αντρική ομάδα. 

Εκεί το ποδόσφαιρο το αγαπάνε όπως και στην Ελλάδα. 

Όταν ήρθα στην Ελλάδα, και αγωνίστηκα κυρίως στον Ιωνικό, ήμουνα τυχερός που βρέθηκα εδώ, με καλούς ποδοσφαιριστές και με πάρα πολύ καλούς προπονητές.

Όπως το απόλυτο σύμβολο του Σοβιετικού ποδοσφαίρου τον Ολεγκ Μπλαχίν, τον Χρίστο Μπόνεφ και τον Γιάτσεκ Γκμοχ.

Απο τον Ιωνικό περάσανε μεγάλες μορφές του ποδοσφαίρου, που όταν τα 
ακούς τώρα ανατριχιάζεις. 

Απο το καθένα απο αυτούς τους δάσκαλους του αθλήματος πήρα κάτι ξεχωριστό. Και την αγάπη που είχαν για το ποδόσφαιρο, ο τρόπος που δουλεύανε, τις παραστάσεις που και οι ίδιοι είχανε.

Η θέση του προπονητή με αυτή του ποδοσφαιριστή είναι εντελώς διαφορετική. 

Άλλες σκέψεις έχει ο παίκτης άλλες ο προπονητής. 

11) Για τον Ολεγκ Μπλαχίν συγκεκριμένα, πως τον ζήσατε, τι άνθρωπος ήτανε;

Ο Μπλαχίν καταρχάς είναι μια τεράστια μορφή του ποδοσφαίρου. 

Δεν το συζητάμε αυτό, είμασταν τυχεροί που τον είχαμε στον Ιωνικό. 

Μάθαμε πολλά πράγματα απο αυτόν.

Ήταν σκληρός στην δουλειά του, μέσω και της δικιάς του πορείας ως παίκτης στην Σοβιετική Ένωση. 

Είχε την οργάνωση στο αίμα του και ήταν πολύ πειθαρχημένος και όλα αυτά του δίνανε την δυνατότητα να μεταφέρει και σε εμάς την δική του φιλοσοφία. 

Ο καθένας ήξερε τι πρέπει να κάνει μέσα στο γήπεδο.



12) Οσον αφορά την Εθνική Αλβανίας, πριν 2 χρόνια συμμετείχε στο Γιούρο για πρώτη φορά στην ιστορία της, δουλεύοντας σωστά και κάνοντας πολλά βήματα μπροστά σε σχέση με το παρελθόν. Πως το είδατε αυτό;

Οταν ανοίξε η αγορά, η Εθνική άρχισε να κάνει πολλά βήματα μπροστά. 

Προσλήφθηκαν ξένοι προπονητές, και πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές απο μικρή ηλικία πήγαν στο εξωτερικό, σε χώρες προηγμένες γύρω απο το ποδόσφαιρο.

Αυτό όλο σιγά σιγά έκανε να βρεθεί το κατάλληλο σύνολο για να πάει σε μια μεγάλη Ευρωπαική διοργάνωση.

Ήταν μια γενιά πολύ καλή, ίσως η καλύτερη. 

Ήταν ενα πολύ καλό ξεκίνημα και για το Βαλκανικό ποδόσφαιρο, που τα τελευταία χρόνια περνάει μια κρίση.  

Θυμόμαστε την μεγάλη Γιουγκοσλαβία, την Βουλγαρία, την Ρουμανία με τεράστιες προσωπικότητες. 

Αγαπάνε πολύ το ποδόσφαιρο. 

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε την Κροατία που μονίμως αγωνίζεται σε μεγάλες διοργανώσεις και έχει βγάλει εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου.


13) Η μεγαλύτερη σας στιγμή αδιαμφισβήτητα ήταν στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 απέναντι στην Εθνική Ισπανίας.
Κάτι που προκαλεί δέος, έτσι; Πως το ζήσατε αυτό λεπτό προς λεπτό; 

Είναι κάτι που θα το θυμάσαι για όλη σου τη ζωή. 

Κάποιους παίκτες που πρίν καιρό τους έβλεπες απο την τηλεόραση, έλεγες πως είναι δυνατόν να παίξω εγώ απέναντι τους σε επίσημο παιχνίδι.

Έπαιξα man to man με τον Σαντσίς αρχηγό της Ρεάλ Μαδρίτης τότε. 

Ήμουνα στο ίδιο γήπεδο με τον Μπουντραγκένιο, τον Μίτσελ, τον Ιέρο,
τον Θουμπιθαρέτα και άλλους σταρ της εποχής. 

Δεν μπορείς να το φανταστείς, όταν τους βλέπεις μπροστά σου είναι κάτι το μοναδικό. 

Τότε μπορεί να μην το καταλαβαίνεις, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια αρχίζεις και νιώθεις οτι σε έχει σημαδέψει.

Ήταν όντως πάρα πολύ όμορφο και πρωτόγνωρο, μας παίρναν οι δημοσιογράφοι 
συνέντευξη, δώσαμε κάποια αυτόγραφα ήταν σαν φιέστα για εμάς. 

Παρόλο που χάσαμε 3-0, είχαμε μια καλή παρουσία.



14) Πριν κλείσουμε, ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Η δουλειά του προπονητή είναι πάντα λίγο άχαρη. 

Εγώ προσωπικά απο εδώ και πέρα, είμαι σε αναζήτηση ομάδας. 

Είμαι σε διαδικασία να βρω κάτι που να υπάρχει σωστός χώρος εργασίας, που να σου αφήσουν χρόνο να δουλέψεις, το πιο σημαντικό απο όλα. 

Είμαι σε συζητήσεις με ομάδες απο εδώ αλλά και απο την επαρχία Γ' Εθνικής, 
ακόμα δεν έχουμε καταλήξει κάπου. 












 
Top