του Πάνου Κομματέα
«Η μια φανέλα ζυγίζει τόνους, η άλλη είναι πούπουλο» ή «Τυχερή η Λίβερπουλ που στις τρεις πρώτες τελικές έβαλε τρία γκολ» ή και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί το μυαλό του Ελληναρά οπαδού(?) για να εξηγήσει το τι συνέβη πριν 6 βράδια νοτιοδυτικά του Στάνλευ Πάρκ.

Όπως και να χει,σε λίγες ώρες θα μάθουμε αν η προσεχώς πρωταθλήτρια Αγγλίας θα κάνει μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία των Κυπέλλων Ευρώπης ή εάν η κάτοχος 5 τροπαίων της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης θα καταφέρει να υπερασπιστεί αυτό που έχτισε.

Το στυλ των δυο ομάδων διαφέρει αρκετά.

Ο ορθολογιστής Γκουαρντιόλα,που μεταφέρει τις ιδέες του με αξιοθαύμαστη επιτυχία από την Βαρκελώνη στη Βαυαρία και από εκεί στην «Αραβική» πλευρά του Μάντσεστερ.

Αυτές περιλαμβάνουν προσήλωση και στην παραμικρή λεπτομέρεια σε ότι έχει να κάνει με την κυκλοφορία της μπάλας αλλά και τις απαραίτητες αλληλοκαλύψεις  με σκοπό να πειράξει ανεπανόρθωτα το μυαλό του οποιουδήποτε αντιπάλου.

Όλα αυτά συνθέτουν μια καταπληκτική και πλήρη ομάδα με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές σε όλες τις γραμμές,με τακτική και σχέδιο στον αγωνιστικό χώρο.

Από την άλλη ο,θαρρείς σε παρανοϊκό βαθμό,γεμάτος με αυτοπεποίθηση Γιούργκεν Κλοπ με ένα πυραυλοκίνητο σύνολο που παίζει στα κόκκινα,διαθέτοντας μια από τις πιο χαρισματικές επιθετικές τριάδες των τελευταίων ετών.

Η αλήθεια είναι πως το bullying που άσκησε η Λίβερπουλ στην πρώτη μισή ώρα στο Άνφιλντ απέναντι στην άναυδη αντίπαλο της ήταν στα όρια του αυτοφόρου.

Η Σίτυ δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει ούτε στο ελάχιστο την μπάλα χωρίς να παρεμβάλλεται κάποιο κόκκινο επιθετικό ζιζάνιο με τον Κλοπ να παίρνει το μεγάλο ρίσκο να παίξει το πρώτο ημίχρονο στο 200%, πρεσάροντας πολύ ψηλά,ξέροντας πως στην επανάληψη, και οι ρυθμοί θα πέσουν,αλλά και πως η ποιότητα των Μπλε θα έβρισκε τις χαραμάδες για να αναδειχθεί. 

Σήμερα,η Λίβερπουλ δεν χρειάζεται άλλο ένα τέτοιο ημίχρονο για να φύγει με την πρόκριση.

Η προσοχή στα μετόπισθεν όμως παρά την προσθήκη του κομβικού σε πολλά ματς,Βαν Ντάικ,παραμένει ως το μεγάλο της πρόβλημα,παρά την εξαιρετική της παρουσία στο δεύτερο μισό της πρώτης μάχης.

Η απουσία του τιμωρημένου Χέντερσον θα στερήσει ακόμα περισσότερη ηρεμία (λογικά θα ξεκινήσει ο Βαϊνάλντουμ,ο Τσαμπερλέιν και ο Μίλνερ προσφέροντας αδιάκοπο τρέξιμο) στην μεσοαμυντική γραμμή που είναι δεδομένο ότι θα δεχθεί πίεση από ένα,αν μη τι άλλο,πληγωμένο και πεισμωμένο σύνολο που θέλει να αποδείξει ότι ο περίπατος που πραγματοποιεί στην εφετινή Πρέμιερ Λιγκ είναι διόλου τυχαίος.

Ο φοβερός και τρομερός Σαλάχ δίνεται αμφίβολος ακόμα και την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές,με την παρουσία του να δίνει άλλη οντότητα,μαζί με τους Μανέ και Φιρμίνο στις φαρμακερές αντεπιθέσεις που θα αντιπαρατεθούν με την μεγάλη κατοχή μπάλας από την άλλη πλευρά.

Η Σίτυ πρέπει να δει το ματς σαν ευκαιρία να «μεγαλώσει» στα μάτια της φίλαθλης Ευρώπης.

Να εκμεταλλευθεί το οποιοδήποτε Πασχαλινό(αν και από τέτοια δίνει όλες τις εποχές του χρόνου) δώρο της άμυνας της Λίβερπουλ και να πάρει την,ίσως,μεγαλύτερη πρόκριση στην ιστορία της.

Δύσκολο? Σίγουρα. Ακατόρθωτο όμως όχι.

Οι φιλοξενούμενοι αποτελούν μια διψασμένη για διάκριση ομάδα που μια ενδεχόμενη κατάκτηση του τροπαίου θα την έφερνε ξανά στην επιφάνεια και θα έκανε τους οπαδούς της ανα τον κόσμο να φωνάξουν ακόμα πιο δυνατά το You’ll never walk alone.

Όπως και να χει,οι δυο ομάδες μας έχουν προσφέρει την εφετινή σεζόν τρεις μοναδικές παραστάσεις,έχοντας από μια ευρεία νίκη έκαστη στο ενεργητικό της,με τα παιδιά από το Μερσεισάιντ να έχουν στο ενεργητικό τους και το μαγικό 4-3 στα μέσα του περασμένου Γενάρη.

Μια ακόμα ματσάρα είναι προ των πυλών.

Έστω και αν ο γράφων έχει ξεκάθαρη προτίμηση ως προς το αποτέλεσμα,εύχεται οι απαντήσεις στα ερωτήματα τακτικής και όχι μόνο να παρουσιαστούν στο χορτάρι με το πραγματικά μοναδικό θέαμα που προσφέρουν οι δυο ομάδες όταν κοντράρονται τις τελευταίες σεζόν.

Καλή απόλαυση σε όλους.

Υ.Γ. Ναι η πρώτη πρόταση μπήκε για να μπείτε και να κράξετε.
 
Top