ΑΛΑΤΙ ΠΙΠΕΡΙ


του Πάνου Κομματέα
  

Το Sportactive.gr συνάντησε τον προπονητή του εφηβικού τμήματος των Αστεριών Δραπετσώνας,Γιάννη Πάντο.

Ένας άνθρωπος με ιδιαίτερη αγάπη για τα παιδιά,καθώς βρίσκεται κοντά τους τα τελευταία 17 χρόνια!

Σε αυτά τα χρόνια στάθηκε αφοσιωμένος στο παιδικό ποδόσφαιρο έχοντας στο παλμαρέ του πολλές επιτυχίες στην ανάδειξη επαγγελματιών και ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών.

Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε το 2000 στον Φοίνικα Αγίας Σοφίας όταν,όντας παίχτης της ομάδας,ανέλαβε το εφηβικό τμήμα και μάλιστα στην τριετία που έκατσε στον πάγκο του,κατέκτησε και ένα πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.Π.

Το 2004-05 υπήρξε προπονητής του προπαιδικού του ΑΣ Δραπετσώνας,ενώ την επόμενη σεζόν ήταν στην ακαδημία 3F Ασπροπύργου στο τμήμα τζούνιορ.

Ακολούθησε το 2006-07 η Κηπούπολη(τζούνιορ) και τα τελευταία 9 χρόνια διδάσκει ποδόσφαιρο σε όλα τα ηλικιακά τμήματα υποδομής των Αστεριών Δραπετσώνας.

Παράλληλα από το 2010 έως το 2016 ήταν μέλος του προπονητικού τιμ του Πυρρίχιου Ασπροπύργου(αργότερα μετονομάστηκε σε Δύναμη) όπου πέρασε από όλα τα ηλικιακά τμήματα της ομάδας,με πολύ μεγάλες επιτυχίες και πάνω από 15 κατακτήσεις τροπαίων σε τουρνουά.

Τέλος την περσινή σεζόν ήταν κόουτς του προπαιδικού της Χαλκηδόνας με το οποίο έφτασε κοντά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ.Π. ,ενώ φέτος,παράλληλα με το εφηβικό έχει αναλάβει και το προπαιδικό τμήμα των Αστεριών Δραπετσώνας.

Σαν ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην Αναγέννηση Κιάτου,τον Ατρόμητο Περιστερίου(Γ' Εθνική με άνοδο στην Β'),τον Αττικό,τον Απόλλωνα Περιστερίου,τον Ήφαιστο και τον Παννεαπολικό.

Είναι κάτοχος του διπλώματος UEFA Β και φροντίζει να εμπλουτίζει τις γνώσεις του σε κάθε ευκαιρία.

Ενδεικτικά,έχει κάνει πάνω από 10 σεμινάρια πάνω στο παιδικό ποδόσφαιρο σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Μάλιστα,έχει επισκεφθεί τις ακαδημίες της Λίβερπουλ στην Αγγλία,με τον τότε γενικό διευθυντή των Reds και νυν γενικό επόπτη των ακαδημιών της Premier League Τζον Όουενς να επισκέπτεται την χώρα μας.

Τέλος,έχει συμμετάσχει σε σεμινάριο με μέλη της ομοσπονδίας της Γερμανίας,αλλά και με ομόλογους του προπονητές από την ομάδα της Στουτγκάρδης.

Στην συνέντευξη που ακολουθεί μίλησε για την φιλοσοφία του,τα προβλήματα,την κατάσταση των ακαδημιών πανελλαδικά,την επιβράβευση,τις φιλοδοξίες του αλλά και τους στόχους και την σωστή οργάνωση και ανάπτυξη μιας πετυχημένης ακαδημίας ποδοσφαίρου:





Ποιά είναι η φιλοσοφία των ακαδημιών των Αστεριών Δραπετσώνας?Ταυτίζεται με την προσωπική σας φιλοσοφία?

"Υπάρχει κοινή γραμμή.

Η φιλοσοφία είναι πως μέσα από τα παιχνίδια και τους αγωνιστικούς κανόνες να δείχνουμε έναν δρόμο στα παιδιά.

Θα πρέπει,μέσα από την χαρά του παιχνιδιού,για να έχουν επιτυχία,να έχουν,πρώτα από όλα,στενές σχέσεις μεταξύ τους.

Να υπάρχει ομαδικό πνεύμα στο σύνολο και στο κάθε παιδί ξεχωριστά.

Η έννοια του ομαδικού πνεύματος θα αποτελέσει ένα σημαντικό μάθημα για τα παιδιά,γιατί μέσα από αυτή θα έρθουν και οι επιτυχίες.

Κανένας δεν πέτυχε κάτι μόνος του,στα ομαδικά αθλήματα.

Επίσης,ένα σημαντικό κομμάτι της φιλοσοφίας μου είναι να υπάρξει διαμόρφωση σωστών χαρακτήρων μέσα από το κομμάτι των ακαδημιών.

Μέσα από την προπόνηση να αναπτύξουν τις αρετές τους και να υπάρξει εκμάθηση της ομαδικότητας,της συνεργασίας,της υπευθυνότητας,του αυτοελέγχου.

Να γίνει πλήρης κατανόηση του ευ αγωνίζεσθαι για να αντιμετωπίζουν με τον σωστό τρόπο τις νίκες και τις ήττες.

Με αυτόν τον τρόπο θα αναπτύξουν μια δυναμική παρουσία αργότερα στο κοινωνικό σύνολο,σαν προσωπικότητες.

Το πρώτο πράγμα που προσπαθώ να περάσω στα παιδιά είναι να έχουν άριστες σχέσεις μεταξύ τους και να συμπεριφέρονται σαν οικογένεια.

Όλοι μαζί σαν καλά και στα άσχημα.

Αυτή είναι η φιλοσοφία μου."

Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την προπονητική?

"Όταν έπαιζα στον Φοίνικα Αγιας Σοφίας μου έγινε μια πρόταση από τον πρόεδρο για να αναλάβω ένα τμήμα υποδομών.

Μου άρεσε πάρα πολύ και η αγάπη μου για τα παιδιά με οδήγησε στο να στραφώ σε εκείνη την κατεύθυνση.

Έβγαλα κανονικά το δίπλωμα,έχω συμμετάσχει σε πάρα πολλά σεμινάρια ,σε Ελλάδα και εξωτερικό,για να ανοίξω τους ορίζοντες μου πάνω στην λειτουργία και την οργάνωση μιας ακαδημίας.

Είναι κάτι που αγαπάω πολύ και θα συνεχίσω να το κάνω."




Πως και δεν έχετε αναλάβει ποτέ να προπονήσετε μια ομάδα σε ανδρικό επίπεδο?

"Δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει.

Είμαι λάτρης του παιδικού ποδοσφαίρου με το οποίο ασχολούμαι εδώ και 17 χρόνια."

Από ποια ηλικία και μετά σταματάει η απλή διασκέδαση και το παιχνίδι για να περάσουν οι παίχτες σε πιο εντατική προπόνηση τακτικής?

"Η αλήθεια είναι πως στις πολύ μικρές ηλικίες ο στόχος είναι τα παιδιά να διασκεδάσουν,χωρίς κάτι παραπάνω,διότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να συγκεντρωθούν σε τακτικά ζητήματα κ.α.

Από αυτά ξεφεύγουν από το παιδικό τμήμα και έπειτα,δηλαδή περίπου στα 13 τους χρόνια.

Τότε μπαίνουν σε γήπεδα 11Χ11 πιο δυναμικά,αναπτύσσουν την αντοχή τους και μπαίνουν σε τακτικά κομμάτια.

Δηλαδή σε ατομική,υποομαδική και ομαδική τακτική.

Υπάρχει και πιο πριν ατομική τακτική,ωστόσο το παιδί δεν έχει το κατάλληλο βαθμό συγκέντρωσης,λόγω ηλικίας.

Στην ηλικία των 12-13 είναι πιο επισταμένη η προσοχή στο τακτικό κομμάτι,δηλαδή στο πως θα κινείται ένα παιδί μέσα στο γήπεδο.




Πόσο θετικά ή αρνητικά μπορούν να επηρεάσουν οι γονείς μια προπόνηση ή έναν αγώνα υποδομών?

"Δυστυχώς για μένα ορισμένοι γονείς είναι ένα απόστημα στο παιδικό ποδόσφαιρο.

Ξέρω ότι αυτό που λέω ακούγεται σκληρό,όμως μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας έχω βγάλει αυτό το συμπέρασμα.

Ο γονέας,πολλές φορές,βλέπει τον προπονητή σαν εχθρό του και όχι σαν έναν άνθρωπο που προσπαθεί να περάσει στο παιδί του κάποια σημαντικά μηνύματα.

Πολλοί γονείς επεμβαίνουν στο έργο του προπονητή,πιστεύοντας πως το παιδί τους είναι ο νέος Μέσι και δημιουργούνται έτσι προβλήματα στην ομάδα.

Υπάρχουν περιπτώσεις που θέλουν να ανακατεύονται στην σύνθεση της ομάδας στον αγώνα,ή στον τρόπο που γίνεται η προπόνηση

Επίσης,βλέπουμε περιστατικά όπως το να μιλάνε οι γονείς και να δίνουν οδηγίες στα παιδιά τους την ώρα του αγώνα,με αποτέλεσμα και το ίδιο το παιδί να έχει πρόβλημα,αλλά και η υπόλοιπη ομάδα να επηρεάζεται σοβαρά.

Έχω ζήσει ακόμα και κόντρες γονέων στην εξέδρα!

Βέβαια εδώ να πούμε πως δεν έχουν όλοι οι γονείς αυτήν την συμπεριφορά,όμως τέτοια περιστατικά πρέπει να εκλείψουν για να πάει μπροστά το ποδόσφαιρο και η κοινωνία μας συνολικά."


Ποιά είναι τα μέτρα που παίρνει ένας προπονητής για να προφυλάσσει την ομάδα από τέτοιες καταστάσεις?

"Πολλές φορές οι γονείς είχαν το κακό ελάττωμα να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο και να έρχονται να κάθονται στον πάγκο την ώρα της προπόνησης.

Εγώ το έχω απαγορεύσει αυτό,διότι ο αγωνιστικός χώρος είναι για τους ποδοσφαιριστές και τους προπονητές.

Θα πρέπει,επίσης,ο προπονητής να μιλάει στους γονείς και να τους εξηγεί,ωστόσο,υπάρχουν,πάντα,σε κάθε ομάδα 2-3 γραφικοί που νομίζουν ότι ξέρουν περισσότερα.

Το χειρότερο είναι πως τέτοιες συμπεριφορές τις πληρώνουν τα αθώα παιδιά που όσες προοπτικές και να έχουν κινδυνεύουν να μείνουν πίσω,λόγω αυτών των καταστάσεων.

Πρέπει να γίνονται συγκεντρώσεις για να εξηγούν οι προπονητές την λειτουργία της ομάδας και ποια πρέπει να είναι η θέση και η συμπεριφορά του γονέα και στην προπόνηση και στον αγώνα.

Αντιμετωπίζουμε την κατάσταση όσο το δυνατόν,καλύτερα για να υπάρχουν όσο πιο λίγα προβλήματα γίνεται."




Είστε και προπονητής του προπαιδικού. Ποιά είναι τα βασικά κομμάτια εκμάθησης σε αυτήν την ηλικία?

"Εδώ εξηγούμε λίγο περισσότερο την ατομική τακτική,σε αμυντικό και επιθετικό κομμάτι,αλλά και υπο-ομαδική τακτική.

Δηλαδή να μάθουν να συνεργάζονται οι αμυντικοί μεταξύ τους,οι μέσοι,οι επιθετικοί,ξεχωριστά,αλλά όχι σε τόσο έντονο βαθμό,όσο όταν το παιδί περάσει στο επόμενο ηλικιακό επίπεδο."

Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος μιας ακαδημίας ποδοσφαίρου?

"Αν μιλάμε για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ο στόχος πρέπει να είναι ο μαζικός αθλητισμός,να έρχονται πολλά παιδιά.

Να μαθαίνουν να λειτουργούν μέσα από μια ομάδα,να σέβονται συμπαίχτες και αντιπάλους και παράλληλα να κατανοούν καλύτερα το παιχνίδι,να εξελίσσονται και να στελεχώνουν τα ανδρικά τμήματα όταν έρθει η ώρα.

Από την άλλη,όσα παιδιά δεν καταφέρουν να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο,να αποτελούν αξιότιμα μέλη της κοινωνίας και να γίνουν οι αυριανοί φίλαθλοι που θα σέβονται και δεν θα ακολουθούν τις πρακτικές που ακολουθούνται σήμερα στις εξέδρες των γηπέδων."




Τι διαφορές βλέπετε στα παιδιά σε σχέση με παλαιότερα? Ακόμα και από την εποχή που είσαστε εσείς παιδί.

"Παλαιότερα τα παιδιά έπαιζαν στην αλάνα.

Μέσα από εκεί,έστω και ανορθόδοξα μπορούσες να εξελίξεις την τεχνική σου,καθώς έπαιζες όλη την ημέρα και μάθαινες από τα λάθη σου.

Πλέον δεν υπάρχουν αλάνες και τα παιδιά μαθαίνουν το ποδόσφαιρο μέσα από τις ακαδημίες.

Οι προπονητές στις μέρες μας πρέπει να έχουν ανοιχτό μυαλό και να μην διδάσκουν τυποποιημένο ποδόσφαιρο,αλλά να αφήνουν τα παιδιά να αναπτύξουν την φαντασία τους.

Είναι παιδιά που έχουν ταλέντο και εκρηκτικότητα και αυτά πρέπει να τα αναπτύσσουν και να μην τα αποθαρρύνουμε,αλλά να τους δίνουμε χώρο.

Τα παιδιά πρέπει να κάνουν και λάθη για να κατανοούν καλύτερα το παιχνίδι μέσα από αυτά και να μην τα επαναλαμβάνουν.

Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι λαθών.

Τα νέα παιδιά πρέπει στο μέλλον να εξελιχθούν σε σκεπτόμενους ποδοσφαιριστές.

Το ποδόσφαιρο είναι ζωντανός οργανισμός δεν γίνεται να τυποποιείται."


Πείτε μας για τις δυσκολίες της οργάνωσης και της ανάπτυξης μιας ακαδημίας ποδοσφαίρου.

"Πρόκειται για ένα δύσκολο έργο,πολύ δυσκολότερο από οποιοδήποτε τίτλο μπορεί να πάρει ένας προπονητής.

Απαιτούνται γνώσεις για το σωστό στήσιμο τους,ικανότητες,μεράκι,καθημερινή απασχόληση και εμπιστοσύνη σε αυτό που φτιάχνεται.

Θέλει πάρα πολύ χρόνο και ακολουθία σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα-πλάνο.

Να υπάρχει οργανόγραμμα,στο οποίο,κάθε προπονητής θα βαδίζει πάνω του πιστά,από τα αστεράκια,μέχρι το εφηβικό τμήμα.

Να υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα προπόνησης που θα ακολουθείται λεπτομερώς στο τι θα δουλευτεί και σε ποιες μέρες και ποιες ώρες."




Σε πανελλαδικό επίπεδο πιστεύετε υπάρχει κάποιο πρόγραμμα για την παραγωγή ποδοσφαιριστών?

"Δεν υπάρχει οργάνωση από την ΕΠΟ στο παιδικό ποδόσφαιρο,στο επίπεδο Εθνικών ομάδων.

Θα έπρεπε να υπήρχε μια ομοσπονδία ταλέντων,η οποία κάθε εβδομάδα θα μάζευε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας,όλα τα ταλέντα.

Εκεί να τους παρείχε επιστήμονες,φυσιοθεραπευτές,προπονητές και όλο το τιμ για να δουλέψουν σωστά και σκαλοπάτι-σκαλοπάτι από τις μικρές ηλικίες να φτάνουν στο υψηλότερο επίπεδο και αυτοί οι παίχτες,κάποια στιγμή να προορίζονται για την Εθνική ομάδα.

Αυτή η ιδεατή ομοσπονδία ταλέντων θα μπορούσε να παρέχει και στις ερασιτεχνικές ομάδες το πλάνο που θα ακολουθήσουν,προκειμένου να μην χαθούν τα ταλαντούχα παιδιά που υπάρχουν.

Υποτίθεται πως είμαστε διπλωματούχοι προπονητές και πρέπει να ανεβάσουμε το επίπεδο του ποδοσφαίρου.

Όταν όμως δεν μας προσφέρονται τα μέσα,διότι οι παράγοντες δουλεύουν σε δικό τους πρόγραμμα το οποίο δεν έχει σχέση με αυτά που πρέπει να γίνουν,ώστε να είναι παραγωγική μια ακαδημία,τότε δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα.

Πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα,ασκησιολόγιο,φιλοσοφία για να προχωράμε σε έναν σωστό δρόμο.

Δεν υπάρχει,δυστυχώς,τέτοιο σχέδιο.

Πολλές φορές μάλιστα,βλέπουμε να προωθούνται κάποια παιδιά τα οποία δεν έχουν τόσο πολύ ταλέντο,λόγω συμφερόντων."

Πως εξηγείτε το αμυντικογενές ποδόσφαιρο που παράγει η Ελλάδα?

"Το ποδόσφαιρο που παράγουμε είναι αμυντικογενές,δεν υπάρχουν παίχτες-τεχνίτες.

Αυτό ξεκινάει από την βάση.

Βλέπουμε στο εξωτερικό πως το πρώτο πράγμα που δουλεύεται ως τα 13-14 είναι η τεχνική.

Η προπόνηση σε γήπεδο 11Χ11 ξεκινάει από 13-14 χρονών,στην Ελλάδα ξεκινάμε από 10 ετών,που δεν είναι σωστό κυρίως λόγω αντοχής αλλά και επειδή το παιδί πρέπει να έχει πολλές επαφές με την μπάλα.

Όταν είναι σε έναν πολύ μεγάλο χώρο οι επαφές μειώνονται,άρα χάνει την βελτίωση του με την μπάλα στα πόδια."





Ο προπονητής είναι αυτομάτως και παιδαγωγός. Πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπίζετε καθημερινά 15-20 διαφορετικές προσωπικότητες παιδιών?

"Πρώτα από όλα ο προπονητής είναι παιδαγωγός,είναι δάσκαλος.


Από τις μικρές ηλικίες πρέπει να έχει μια σωστή συμπεριφορά,έτσι ώστε τα παιδιά να βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι,να το διασκεδάζουν και να χαίρονται.

Έχουμε να κάνουμε με πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες,όπως κλειστά ή επιθετικά παιδιά,με προβλήματα από το σπίτι.

Εκεί ο προπονητής πρέπει να έχει μεγάλη υπομονή,να ακούει το κάθε παιδί ξεχωριστά και να είναι πάνω από όλα τα παιδιά και να τους εξηγεί το κάθε τι.

Προσωπικά,επειδή από την πολυετή εμπειρία μου,μου έχουν τύχει πολλά περιστατικά,έχω βοηθήσει πάρα πολλά παιδιά,πάντα σε συνεργασία με τους γονείς,οι οποίοι μου είχαν ζητήσει βοήθεια.

Πιστεύω και εκ του αποτελέσματος,ότι βοήθησα πολύ στην αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων."

Ποιες μεθόδους χρησιμοποιείτε για να πετύχετε τη κατάλληλη ψυχολογία ενός μικρού αθλητή;

"Η καλύτερη μέθοδος είναι η συζήτηση πάνω σε σωστά πλαίσια.

Εννοώ ότι δεν γίνεται,για οποιοδήποτε λόγο,να του φωνάζεις ή να του μιλάς άσχημα.

Κατά καιρούς έχουμε δει πολλά τέτοια κρούσματα,κάτι που,προσωπικά με λυπεί αφάνταστα.

Έχουμε να κάνουμε με παιδιά και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Για να μπεις στην ψυχολογία ενός παιδιού,έτσι ώστε να το βοηθήσεις,πρέπει να γίνεις παιδί και εσύ ο ίδιος.

Να μπεις στην ψυχοσύνθεση του,να δεις τι το ενοχλεί και να λύσεις τα προβλήματα.

Έτσι θα το φτιάξεις και ψυχολογικά,κάτι που θα του βγει τόσο στους αγώνες,όσο και στην γενικότερη συμπεριφορά του,στην,εκτός ποδοσφαίρου,ζωή του."




Ποια είναι η επιβράβευση ενός προπονητή ακαδημιών?

"Και μόνο την λέξη "ευχαριστώ" που ακούμε από παιδιά που έχουμε βοηθήσει και τα συναντάμε μετά από κάποια χρόνια,αποτελεί την μεγαλύτερη αναγνώριση για εμάς και συγκίνηση.

Δένεσαι με τα παιδιά,εισπράττεις πολλά από αυτά.

Έχω πάρει μικρά δώρα,δείγματα αγάπης.

Όλα αυτά είναι η επιβράβευση και το καύσιμο,η δύναμη που παίρνουμε για να συνεχίσουμε.

Αυτή είναι η επιβράβευση και η δύναμη που παίρνουμε για να συνεχίσουμε.

Η δουλειά μου έχει φανεί,γιατί κάνω κάτι που αγαπάω,με μεράκι.

Με αγαπάνε τα παιδιά και οι γονείς,εκτός από τις εξαιρέσεις που προαναφέραμε και πάντα υπάρχουν."

Το ταλέντο είναι μια λέξη παρεξηγημένη. Μέχρι ποια ηλικία μπορεί ένας ποδοσφαιριστής να θεωρείται "ταλέντο"?

"Στην Ελλάδα δυστυχώς την έχουμε ξεχειλώσει αυτήν την έννοια.

Ταλέντο θεωρείται ένα παιδί μέχρι,το πολύ,τα 17 του χρόνια."




Αρκεί μόνο αυτό?

"Σίγουρα δεν αρκεί.

Όταν ένας παίχτης από πολύ νεαρή ηλικία δείχνει το έμφυτο ταλέντο του,πρέπει να είναι παράλληλα εργατικός,σεμνός,να είναι έτοιμος να θυσιάσει πράγματα και να έχει την τύχη να έχει ανθρώπους που θα τον στηρίξουν και προπονητές να τον αξιοποιήσουν σωστά.

Έχουμε δει πάρα πολλές φορές ποδοσφαιριστές με πολύ μεγάλο ταλέντο να μένουν στάσιμοι και τελικά να χάνονται.

Έχουν μεγάλη σημασία οι βάσεις που έχει το παιδί,πως θα δουλέψει το ταλέντο αλλά και το μυαλό του από τις μικρές ηλικίες."

Τα παιδιά στις μέρες μας έχουν αυξημένες υποχρεώσεις. Τι είναι αυτό που πρέπει να κάνουν για να μείνουν συγκεντρωμένα και να ξεχωρίσουν μέσα από μια ακαδημία?

"Αυτό που λέμε εμείς είναι ότι πάνω από όλα είναι το σχολείο και μετά όλα τα άλλα.

Το παιδί πρέπει να αναπτύξει το μυαλό του,γιατί το ποδόσφαιρο είναι σκάκι.

Όταν θα φτάσει στα μεγαλύτερα ηλικιακά κλιμάκια,όπου θα χρειαστεί να δουλέψει πάνω στην τακτική,πρέπει η αντίληψη του να είναι ανεπτυγμένη για να εξελιχθεί γρήγορα και σωστά."




Πολλές φορές βλέπουμε,κυρίως,στην χώρα μας,ότι τα νεαρά παιδιά από τις ακαδημίες δεν παίρνουν τις ευκαιρίες που πρέπει. Γιατί συμβαίνει αυτό? Τι πρέπει να αλλάξει?

"Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο το θέμα με τους μικρούς είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση.

Οι ομάδες προτιμούν να φέρνουν φτασμένους ποδοσφαιριστές για να έχουν γρήγορα αποτελέσματα,κυρίως αυτές που κάνουν πρωταθλητισμό.

Τα ταλέντα χρειάζεται ένα μεταβατικό στάδιο πριν αρχίσουν να θεωρούνται μέλη ενός κορμού μιας επαγγελματικής ομάδας,όμως η υπομονή δεν υπάρχει.

Τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα,από την άλλη,πρέπει να στηρίζονται στα νέα παιδιά.

Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να φτιάχνονται ακαδημίες,αν δεν προωθούν παιδιά στις πρώτες ομάδες,τα οποία αργότερα ενδέχεται να στελεχώσουν και επαγγελματικές ομάδες.

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο,βλέπουμε πως τα τελευταία χρόνια,με την οικονομική κρίση που ταλανίζει την χώρα μας έχει αρχίσει σε κάποιο βαθμό να ρίχνεται το βάρος στις ακαδημίες για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν οι ομάδες στα πολλά βάρη που πέφτουν στις πλάτες τους."


Ποια είναι η γνώμη σας για τα πρωταθλήματα υποδομών της Ε.Π.Σ.Π.?

"Θέλω να πιστεύω πως γίνεται μια προσπάθεια,τα τελευταία χρόνια από την Ένωση.

Πλέον ακόμα και τα τουρνουά που διοργανώνονται σε ιδιωτικά γήπεδα θέλουν άδεια από την Ένωση,για να συμμετέχουν οι ομάδες της.

Εκτιμώ την προσπάθεια που γίνεται,όμως πιστεύω ότι χρειάζεται κι άλλο.

Πρέπει η Ένωση να επιληφθεί κάποιων σοβαρών προβλημάτων που δημιουργούνται με πλαστά ή προσωρινά δελτία και να γίνεται αυστηρός έλεγχος όσο αφορά τις ηλικίες των παιδιών που συμμετέχουν(βάζουν μεγαλύτερα παιδιά με μόνο στόχο την νίκη)."





Μιλήστε μας για το γηπεδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Πειραιάς,που σε επίπεδο ακαδημιών,ίσως είναι και εντονότερο.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Το προπαιδικό φέτος κάνει μόνο μια ώρα προπόνηση σε λιγότερο από το μισό γήπεδο.

Περιορίζεσαι σε στενό χώρο,δεν μπορείς να δουλέψεις,όμως δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα.

Στον Πειραιά το πρόβλημα είναι πάρα πολύ έντονο,καθώς οι ομάδες είναι πολλές και τα γήπεδα πάρα πολύ λίγα."

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας σαν προπονητής?

"Όλοι οι προπονητές έχουν πάντα φιλοδοξίες για να κάνουν το κάτι παραπάνω και να αναγνωριστεί το έργο τους.

Θέλει πάρα πολλή και μεθοδική δουλειά,να έχουν πάρα πολύ υπομονή,ειδικά στο παιδικό ποδόσφαιρο.




Είπατε προηγουμένως πως δεν σας ενδιαφέρει τόσο το κομμάτι της ανδρικής ομάδας. Στην περίπτωση που σας πρότειναν μια θέση σε πάγκο,με τον μέσο όρο ηλικίας της ομάδας γύρω στα 17-18 τι θα λέγατε?

"Είμαι λάτρης του παιδικού ποδοσφαίρου.

Μεγαλώνεις μαζί με τα παιδιά,βλέπεις την ποδοσφαιρική εξέλιξη τους και την διαμόρφωση της προσωπικότητας τους,γίνεσαι αποδέκτης της αγάπης τους και αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.

Αν γινόταν πραγματικότητα,όμως,το σενάριο που μου παραθέσατε τότε ναι,ίσως με έβαζε σε σκέψεις για να ασχοληθώ."

Θέλετε να στείλετε κάποιο μήνυμα στα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο;

"Νομίζω πως το πρώτο μήνυμα που πρέπει να στείλουμε είναι στους γονείς.

Να αφήσουν τα παιδιά ελεύθερα,να παίξουν ποδόσφαιρο και να χαρούν.

Πρέπει να γυρίσουν στα δικά τους χρόνια όταν έπαιζαν στις αλάνες και δεν είχαν κανέναν γονέα πάνω από το κεφάλι τους.

Αν θέλουν να έρχονται στο γήπεδο να χειροκροτούν τα παιδιά είτε χάσουν είτε κερδίσουν και να τους δίνουν θάρρος και δύναμη να συνεχίσουν αυτό που κάνουν.

Για τα παιδιά θα τους πω να συνεχίσουν να είναι παιδιά.

Δεν μπορούν είτε οι γονείς,είτε οι προπονητές να τα κάνουν ενήλικες.


Πρέπει να ζουν την ηλικία τους,να κάνουν φιλίες και παρέες μέσα από την ομάδα,να γίνονται κοινωνικά και να αποκομίζουν σημαντικές εμπειρίες που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να τους δώσει."


 
Top