ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ (ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ)

NIKAIA
Όταν έφτασε η στιγμή να επιλέξουμε το πρόσωπο που θα πρωταγωνιστήσει στο παρθενικό εξώφυλλο της εφημερίδας έπεσε στο τραπέζι το όνομα του Ηλία Κυριακίδη.
Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που είναι 31 χρονών και όταν κοιτάς την καριέρα του αναρωτιέσαι πότε έχει προλάβει να ζήσει τόσες στιγμές! Διεθνείς διοργανώσεις, εγχώρια ντέρμπι, παραστάσεις από γήπεδα όλης της Ευρώπης.
Ήταν μια προσωπικότητα που είχε να πει πολλά.
Και τα είπε! Σε μια συνέντευξη-ποταμό μας διηγείται την καριέρα του στιγμή στιγμή.
Για τον λόγο αυτό και για την ευκολία των αναγνωστών μας την έχουμε χωρίσει σε κεφάλαια.
Καλή ανάγνωση!
Κεφάλαιο Ιωνικός (Α΄ Μέρος)
-Από μικρός στις ακαδημίες του Ιωνικού, πως βίωσες το συναίσθημα να παίζεις στο υψηλότερο επίπεδο με την φανέλα μιας τόσο ιστορικής ομάδας;
Ήμουν 10 χρονών όταν πρωτογράφτηκα στις ακαδημίες του Ιωνικού. Εκείνη την εποχή η ομάδα ήταν μέσα στις 5-6 καλύτερες του ελληνικού πρωταθλήματος αποτελούμενη από εξαιρετικούς παίκτες. Ήταν υπέροχο να κάνω τα πρώτα μου βήματα σε μια τέτοια «οικογένεια»  πραγματοποιώντας ένα από τα όνειρα που είχα όταν έπαιζα με τους φίλους μου μπάλα στο σχολείο και στην γειτονιά.
-Από αυτή την, ομολογουμένως, εξαιρετική φουρνιά νέων ποδοσφαιριστών υπήρξε άλλος που να έκανε ανάλογη καριέρα με την δικιά σου;
Δυστυχώς, ιστορικά, δεν υπάρχει άλλος παίκτης στην ιστορία του Ιωνικού μέχρι τώρα που να προέρχεται από τις ακαδημίες της ομάδας και να έχει πάρει μεταγραφή σε ομάδα Α’ Εθνικής φέρνοντας παράλληλα και έσοδα στα ταμεία της ομάδας. Υπήρχαν αρκετοί που αγωνίστηκαν στην Γ’ Εθνική και στην Α’ Πειραιά.

-Είχες κάνει παλαιότερα μία δήλωση που είχε προκαλέσει εντύπωση ότι στα 16 σου ένιωθες σαν 30.
Όταν είχα πρωτοπάει στην ανδρική ομάδα στα αποδυτήρια συνάντησα πολύ μεγάλους παίχτες όπως ο Γκρεγκ Μπρούστερ, ο Μιχάλης Βλάχος, ο Γιάννης Ξανθόπουλος, ο Μοχάμεντ Αφάς, ο Φώτης Στρακόσια με προπονητή τον Όλεγκ Μπλαχίν. Τότε έπρεπε αναγκαστικά να προσαρμοστείς και να φέρεσαι σαν 30. Ήταν μια μεταφορική δήλωση. Από το πως φέρεσαι εκτός γηπέδου, από το πώς κινείσαι εντός αγωνιστικού χώρου. Για να καταφέρεις να είσαι στην ίδια ομάδα με αυτούς τους παίκτες έπρεπε να ωριμάσεις πολύ γρήγορα.
-Το επαγγελματικό ντεμπούτο σου το θυμάσαι;
Έγινε την σεζόν 2003-04,μία χρονιά μετά το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο, σε μία εκτός έδρας νίκη απέναντι στην Καλλιθέα. Είχαμε επικρατήσει με γκολ του Φρούσου. Εκείνη την εποχή είχα την αποδοχή του Γκμοχ παρότι δεν συνήθιζαν οι ομάδες να δίνουν ευκαιρίες σε νέους παίχτες. Χαρακτηριστικό είναι πως στην πρώτη μου χρονιά το ρόστερ αποτελούνταν από 18 ξένους και μόλις 6 Έλληνες.


Κεφάλαιο ΑΕΚ
-Και εμφανίζεται από το πουθενά η ΑΕΚ. Μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα σε ξεχωρίζει μια μεγάλη ομάδα.
Πολλοί λένε ότι αυτό που χρειάζεται για να ξεχωρίσεις είναι αποκλειστικά η πολύ δουλειά. Εγώ θεωρώ ότι μεγάλο ρόλο παίζει το μομέντουμ. Εκείνη την εποχή η ΑΕΚ έκανε μια νέα αρχή και είχε διαθέσει ένα μέτριο μπάτζετ για τα δεδομένα της πρώτης κατηγορίας διαλέγοντας τον καλύτερο προπονητή και επενδύοντας στα μεγαλύτερα διαθέσιμα ταλέντα σε όλη την χώρα. Παράλληλα, είχε κάποιους έμπειρους παίχτες όπως ήταν ο Νίκος Κωστένογλου, είχε κάποιους από τους καλύτερους νεαρούς στην Ελλάδα όπως ο Κώστας Κατσουράνης, είχε μεγάλα ταλέντα όπως ο Μπρούνο Άλβεζ και ο Ασουνσάο. Επίσης διέθετε και ένα εξαιρετικό τμήμα σκάουτινγκ με επικεφαλή τον Ίλια Ίβιτς. Το τελευταίο εξάμηνό μου στον Ιωνικό είχα αρχίσει να θεωρούμαι βασικός. Μάλιστα έπαιξα σε όλα τα παιχνίδια απέναντι στους μεγάλους (Ολυμπιακός, Παναθηναικός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ). Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησαν να με προσέχουν.

-Οι λεπτομέρειες πίσω από την συμφωνία;
Ο πρώτος άνθρωπος που θεώρησε ότι έπρεπε να αποχωρήσω από τον Ιωνικό για να κάνω το βήμα παραπάνω ήταν ένας Ιταλός μάνατζερ, ο οποίος, συμπτωματικά, ήταν ο μάνατζερ του Ίλια Ίβιτς και κύριος υπεύθυνος για την μεταγραφή του στην Τορίνο. Ο συγκεκριμένος ατζέντης μίλησε σε φιλικό επίπεδο με τον Ίβιτς, παρότι δεν συνεργάζονταν πια, και του ανέφερε πως με παρακολούθησε στον αγώνα απέναντι στον Ολυμπιακό. Μάλιστα του είπε πως υπήρχε βολιδοσκόπηση της Σιένα, γεγονός που έκανε την ΑΕΚ να με παρακολουθεί πιο επισταμένα. Λίγο καιρό αργότερα το φιλολογικό ενδιαφέρον της Σιένα εξελίχθηκε σε πρόταση. Όταν ενημερώθηκε για αυτό η ΑΕΚ έκανε τελευταία στιγμή μεγαλύτερη πρόταση και με απέκτησε. Ο Ιωνικός, πέρα από τα χρήματα που κέρδισε (κάτι που με έκανε χαρούμενο), κράτησε και ένα σημαντικό ποσοστό μεταπώλησης.
-Ερωτήθηκες ποτέ αν θα ήθελες να μεταπηδήσεις στην Σιένα ή στην ΑΕΚ;
Εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα από αυτό που γινόταν. Εμένα το όνειρο μου ήταν να μείνω για πάντα στον Ιωνικό. Το τι θα ακολουθούσε ποτέ δεν το φανταζόμουν. Ήμουν στο τέλος διπλά χαρούμενος. Αφενός που θα έπαιρνε λεφτά ο Ιωνικός αφετέρου που θα έκανα μια τόσο σημαντική μεταγραφή.
-Πως ήταν το πρώτο χρονικό διάστημα σε μία ομάδα με μεγαλύτερες απαιτήσεις;
Το πρώτο εξάμηνο στην ΑΕΚ ήταν από τα καλύτερά μου. Μπήκα κατευθείαν στο βασικό ροτέισον της ομάδας έχοντας την βοήθεια όλων των, τότε, συμπαικτών μου. Η ομάδα ήταν μια οικογένεια,  ήταν όλοι πολύ φιλικοί μαζί μου. Μάλιστα εκείνη την περίοδο ήμουν ο μικρότερος ηλικιακά παίχτης του ρόστερ.

-Είναι η χρονιά που η ΑΕΚ φτάνει μια ανάσα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος όμως ο Ιωνικός με μία ανέλπιστη νίκη σας φράζει τον δρόμο. Μίλησε μας λίγο για αυτό το παιχνίδι.
Ήταν μια χρονιά πανηγυρική. Από την αρχή η στήριξη του κόσμου ήταν τρομερή. Σε όποια έδρα και να παίζαμε είχαμε την στήριξη των οπαδών μας. Είχαν πουληθεί 25.000 διαρκείας το καλοκαίρι. Θυμάμαι σε ένα παιχνίδι με τον Εργοτέλη να είναι πάνω από 35.000 κόσμου η προσέλευση παρότι παίζαμε σε μία εξαιρετικά αντιεμπορική ώρα (τρεις το μεσημέρι). Παρόλα αυτά σε αυτό το παιχνίδι υπήρχε ένας απίστευτος ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα. Όποιο αποτέλεσμα και να φέρναμε μέσα στην χρονιά, όπως και να παίζαμε στο τέλος του παιχνιδιού υπήρχε χειροκρότημα. Με τον Ιωνικό έβγαινε από μέσα μας ότι αυτή ήταν η στιγμή μας. Φάνηκε η πίεση και το άγχος από μικρές στιγμές. Ο Σοάρες που έκανε μια καταπληκτική χρονιά και σκόραρε με κάθε τρόπο, σε αυτό το παιχνίδι έχασε απίστευτες ευκαιρίες. Ο Λυμπερόπουλος που με την ηγετική του φυσιογνωμία τράβαγε όλη την επίθεση, σε αυτό το παιχνίδι χάνει τρομερή ευκαιρία από το μισό μέτρο. Ο Κατσουράνης που ήταν η χρονιά του και είχε κάνει απίστευτα πράγματα δεν του βγήκε το παιχνίδι. Όσο πέρναγε η ώρα το άγχος αυξανόταν. Και αφού δεχτήκαμε το γκολ δεν είχαμε ούτε τον χρόνο, ούτε τα ψυχικά αποθέματα να το γυρίσουμε.
-Η αντίδραση του κόσμου ποια ήταν;
Ήταν εξαιρετική, και σε αυτό συνετέλεσε σημαντικά η παρουσία πολλών οικογενειών στο γήπεδο. Για μένα εκείνη η χρονιά είναι η πιο ευρωπαϊκή για την ΑΕΚ σε όλα τα επίπεδα.
-Οι αντιδράσεις στα αποδυτήρια;
Υπήρχε μεγάλη απογοήτευση καθώς αντιλαμβανόμασταν την πίκρα του κόσμου. Συνειδητοποιήσαμε ότι χάσαμε μια ιστορική ευκαιρία, παρόλα αυτά στο τέλος της σεζόν είχαμε την αίσθηση πως τα καταφέραμε πολύ καλά αναλογιζόμενοι τις αρχικές δυσοίωνες εκτιμήσεις.

-Το πρώτο σου ευρωπαϊκό παιχνίδι το θυμάσαι;
Ήταν στο, τότε, κύπελλο Ουέφα απέναντι στην Ζενίτ που διατηρούσε στις τάξεις της ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης όπως ο Αρσάβιν, ο Κερζακόφ και άλλοι. Μάλιστα ο ίδιος κορμός πήρε το τρόπαιο δύο χρόνια αργότερα όταν έτυχε να την ξανά αντιμετωπίσω με την φανέλα της Λάρισας. Σε εκείνο το παιχνίδι πήραμε λευκή ισοπαλία και γνωρίσαμε έναν οδυνηρό αποκλεισμό στο τέλος του επαναληπτικού.
-Έβλεπες διαφορές ανάμεσα στα ευρωπαϊκά παιχνίδια και τα ελληνικά;
Όποιον ποδοσφαιριστή ρωτήσεις που έχει αγωνιστεί και σε εγχώριο αλλά και σε διεθνές επίπεδο θα σου πει ότι δεν ανταλλάζει 20 αγώνες ευρωπαϊκούς με ένα πρωτάθλημα. Είναι ένα παιδικό όνειρο που το κάνεις πραγματικότητα. Αντιμετωπίζεις τα ινδάλματά σου. Μαγεύεσαι από την ατμόσφαιρα, οι στιγμές είναι μοναδικές. Έζησα το πραγματικό ποδόσφαιρο μέσα από τους ευρωπαϊκούς αγώνες. Ακόμα και να μην αγωνιστείς σε αυτά τα παιχνίδια η ικανοποίηση από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα συγκρίνεται μόνο με την συμμετοχή σε ένα μουντιάλ.
-Το ευρωπαϊκό παιχνίδι που θυμάσαι με την μεγαλύτερη νοσταλγία;
Ενδεικτική είναι η απάντηση που έδωσε ο Παπασταθόπουλος όταν πρόσφατα ερωτήθηκε ποιο ήταν το αγαπημένο του ευρωπαϊκό παιχνίδι. Ένας παίκτης που είναι μέσα στους 4-5 καλύτερους της Ντόρτμουντ και έχει απίστευτες παραστάσεις. Απάντησε αυτό με την Μίλαν. Άρα δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Ήταν η μέρα που το στάδιο έγινε γήπεδο. Εμείς παίζαμε 70011 απέναντι σε 11.Και μάλιστα απέναντι στην ομάδα που λίγους μήνες αργότερα κατέκτησε το τρόπαιο στο ίδιο γήπεδο.

-Τα συναισθήματά σου όταν μπαίνεις αλλαγή και βλέπεις απέναντί σου ιερά τέρατα όπως ο Πίρλο, ο Κακά, ο Ζέεντορφ;
Ένιωσα ευλογημένος. Ήταν παίκτες παγκόσμιας εμβέλειας. Άλλωστε πολλοί από αυτούς το προηγούμενο καλοκαίρι είχαν κατακτήσει το μουντιάλ με την εθνική ομάδα της Ιταλίας.
-Το καλύτερο γήπεδο που έχεις αγωνιστεί;
Ο Ανρί Καμαρά σε συζητήσεις μας στα αποδυτήρια μου έχει πει ότι το καλύτερο γήπεδο που έχει αγωνιστεί είναι το Σαν Σίρο. Εγώ θα σου πω όλα τα αγγλικά. Ήταν γήπεδα που μύριζαν ποδόσφαιρο από χιλιόμετρα. Όσο έφτανες πιο κοντά στο γήπεδο ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια οι παμπ, υπήρχε μια ιεροτελεστία για όλους τους φιλάθλους.
-Έχεις κάτι άλλο που να έχεις κρατήσει από το πέρασμά σου από την ΑΕΚ;
Θυμάμαι το υπέροχο συναίσθημα της αναγνώρισης από έναν τόσο απαιτητικό κόσμο. Όταν επέστρεψα για να παίξω σαν αντίπαλος με την φανέλα της Λάρισας το χειροκρότημα του κόσμου ήταν από τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα τόσο δυνατά. Επίσης θυμάμαι το οικογενειακό κλίμα που επικρατούσε στην ομάδα. Χαρακτηριστικά ο Λυμπερόπουλος είχε πει πως στο ξενοδοχείο που αποσυρόταν η αποστολή 20 άτομα σε έναν όροφο παίζαμε κρυφτό. Δεν υπήρχαν ίντριγκες, ήμασταν όλοι πολύ δεμένοι.

-Καλύτερος προπονητής;
Καλύτερος εκπαιδευτής, καθοδηγητής, άντρας, φίλος, δάσκαλος ήταν ο Φερνάντο Σάντος. Πολλές γνώσεις είχε ο Σέρα Φερέρ. Και από Έλληνες είχε το κάτι διαφορετικό ο Δώνης.
-Μας περιγράφεις ένα εξαιρετικό κλίμα στα αποδυτήρια. Που οφειλόταν αυτό;
Λένε ότι δεν υπάρχει χρυσή συνταγή. Υπάρχουν όμως δυνατοί πυλώνες. Οικονομική υγεία, διοίκηση που συσπειρώνει, προπονητής με τα χαρακτηριστικά που προανέφερα, συνδυασμός παικτών έμπειρων και νεότερων όπου υπήρχε αλληλοσεβασμός, ιατρικό επιτελείο που σε έκανε να νιώθεις ασφάλεια, υπαλληλικό προσωπικό που δεν ένιωθαν τελευταίοι τροχοί της αμάξης.
-Σας βοήθησε το ότι δεν υπήρχε το άγχος του αποτελέσματος;
Δεν νομίζω ότι ίσχυε αυτό. Ποιος δεν ένιωθε την υποχρέωση να κερδίζει κάθε Κυριακή από την στιγμή που φόραγε την φανέλα αυτής της ομάδας; Το κλίμα που έβγαινε προς τα έξω ότι δεν πάμε για πρωτάθλημα νομίζω ότι ήταν περισσότερο επικοινωνιακό τρικ.

Κεφάλαιο Λάρισα (Α΄ Μέρος)


-Και ακολουθεί η Λάρισα, μια ομάδα μοντέλο εκείνη την εποχή για τα ελληνικά δεδομένα.
Η Λάρισα τότε συνδύαζε πολλά από τα συστατικά της επιτυχίας που ανέφερα προηγουμένως. Ήταν ένα πρότζεκτ πολύ ελκυστικό για κάθε ποδοσφαιριστή. Είχαμε έναν εξαιρετικά ταλαντούχο προπονητή (Γιώργος Δώνης), πολύ σημαντικούς συμπαίχτες όπως ο Νίκος Νταμπίζας που, κατά την γνώμη μου, έχει κάνει την σημαντικότερη καριέρα Έλληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό μέχρι σήμερα και μια πολύ ισχυρή διοίκηση.
-Τότε πως ακριβώς είχαν τα δεδομένα για σένα; Γιατί αποχώρησες;
Το 2007 που έφυγα ήμουν σε μια εξαιρετική ηλικία (21 χρονών), έχοντας πάρει αρκετές συμμετοχές την προηγούμενη χρονιά, λογιζόμενος ως ένα από τα βασικά γρανάζια της ομάδας. Για πολλούς ήταν παράλογο να αποχωρήσω. Όμως εγώ έβλεπα ότι αυτό θα ήταν καλό για όλες τις εμπλεκόμενες μεριές. Κατ’ αρχήν υπήρχε ένας εξαιρετικός προπονητής που με ήθελε πολύ, ένας πρόεδρος  που φρόντισε να ικανοποιηθούν όλοι οικονομικά (εγώ-ΑΕΚ-Ιωνικός που είχε κρατήσει ποσοστό μεταπώλησης). Επιπλέον ήταν μια ομάδα που σου έδινε κίνητρα καθώς μετά την περσινή κατάκτηση του κυπέλλου θα είχα την ευκαιρία να αγωνιστώ σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και με δεύτερο σύλλογο.

-Το τέλος εκείνης της σεζόν βρήκε την ΑΕΚ να φτάνει πολύ κοντά στο πρωτάθλημα. Φάνηκε από το καλοκαίρι ότι ανέβαζε τις προσδοκίες. Σε φόβισε αυτό; Ότι σε μια τόσο παραγωγική ηλικία θα περιοριζόταν αισθητά ο χρόνος συμμετοχής σου;
Όχι, δεν είχα τέτοιο θέμα. Συνειδητοποιούσα πόσο σημαντικούς ποδοσφαιριστές είχε η ομάδα. Ονόματα σαν τον Ζήκο, τον Έμερσον, τον Ασουνσάο. Παρόλα αυτά έπαιζα. Δεν απαιτούσα παράλογα πράγματα. Άλλωστε μετά από εμένα ήρθαν παίχτες που ήταν πολύ μεγάλα ονόματα όπως ο Μπασινάς και ο Πατσατζόγλου.
-Και ενώ φαινόταν ότι τα πράγματα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο κάτι στραβώνει. Τι συνέβη εκεί;
Αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά που έκαναν την Λάρισα να ξεχωρίζει. Σταμάτησαν να είναι διακριτοί οι ρόλοι. Επίσης αποδυναμώθηκε ο πολύ δυνατός ελληνικός κορμός της ομάδας. Η ομάδα διατηρούσε στις τάξεις της ποδοσφαιριστές όπως ο Νταμπίζας, ο Φωτάκης, ο Κατσαρός, ο Γκαλίτσιος, ο Κοτσόλης, ο Βενετίδης, ο Αλωνεύτης, ο Αλεξάνδρου που είναι και αρχηγός του ΑΠΟΕΛ τώρα. Μας κόστισε αρκετά, εκτός των άλλων, το θέμα με το γηπεδικό.
-Είναι ποδοσφαιρική πόλη η Λάρισα;
Για μένα είναι η απόλυτη ποδοσφαιρική πόλη. Είναι ίσως η πιο αγγλική πόλη στην Ελλάδα. Τις ημέρες των αγώνων όλος ο κόσμος, άνθρωποι κάθε ηλικίας είναι έξω με το κασκόλ της ομάδας από νωρίς.


Κεφάλαιο Εργοτέλης
-Ακολουθεί ο Εργοτέλης…
Είναι μια περίοδος εξαιρετική για τον σύλλογο. Για πρώτη χρονιά σταματάνε να κάνουν λόγο για σωτηρία και κοιτάζουν πιο ψηλά. Μια ομάδα που φημιζόταν για την ποιότητα των φιλάθλων της. Με έναν καταπληκτικό πρόεδρο, τον Απόστολο Παπουτσάκη. Με προσέλκυσε το οικογενειακό κλίμα που έβγαζε η ομάδα. Και εν τέλει, τερματίσαμε έβδομοι, που ήταν τεράστια επιτυχία.
-Μετά από Ιωνικό, ΑΕΚ, Λάρισα είναι η πρώτη φορά που πας σε σύλλογο τον οποίο δεν μπορούμε να πούμε ότι στηρίζουν και με τόσο φανατισμό οι οπαδοί του.
Οι 2-2 μιση χιλιάδες κόσμου που ερχόντουσταν κάθε Κυριακή, σε γήπεδα πιο μαζεμένα όπως της Νεάπολης ή στο Γεντί Κουλέ θα έμοιαζαν πιο επιβλητικοί. Στο Παγκρήτιο που χώραγε 25 χιλιάδες κόσμου χανόντουσταν. Παρόλα αυτά είχαν εξαιρετική ποιότητα κόσμου. Οι οργανωμένοι, όχι απλώς δεν προκαλούσαν, αλλά για πρώτη φορά φέρανε, αποτυπωμένα σε πανό συνθήματα βγαλμένα από χωρία του Καζαντζάκη!
-Ποιοι ήταν οι λόγοι που αποχώρησες;
Θεωρούσα ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω. Ένιωθα ότι πιάσαμε ταβάνι. Επίσης παράτησα ένα από τα μεγαλύτερα συμβόλαια που έχω κάνει στην καριέρα μου γιατί, μόλις ήρθε η προσέγγιση από την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, σκέφτηκα ότι δεν υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιριστές που να έχουν ζήσει την αύρα και του Τσάμπιονς Λιγκ, και του Ουέφα, και του Γιουρόπα Λιγκ. Είναι τρεις διαφορετικές διοργανώσεις. Ήταν ένα κίνητρο.


Κεφάλαιο Βουλγαρία (Λοκομοτίβ Πλόβντιβ και Τσσκα Σόφιας)
-Και φτάνει η στιγμή του ευρωπαϊκού αγώνα.
Αγωνιζόμασταν απέναντι στην Φίτεσε και φανήκαμε αρκετά ανταγωνιστικοί. Στο πρώτο παιχνίδι φέραμε 4-4 και ηττηθήκαμε στον επαναληπτικό του Άρνεμ με 3-1. Είχαμε καλή ομάδα τότε. Σε έναν αγώνα που διαιτητής ήταν ο Κουκουλάκης! Ο οποίος μου είχε εξομολογηθεί τότε πως του έλειπε να βγει για ζέσταμα και να μπορεί να μιλήσει ελεύθερα με τους παίκτες δίχως να κινήσει υποψίες. Να μην τον παρεξηγήσει η κερκίδα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, μου είπε.

-Και αργότερα τι συμβαίνει; Φτάνεις στο σημείο να τιμωρηθείς.
Έρχεται ο αποκλεισμός και βγαίνει στην επιφάνεια η κόντρα οπαδών-προέδρου. Του χρεώνανε, μεταξύ άλλων, ότι δεν υπήρχε έντονο το βουλγαρικό στοιχείο. Σε εκείνο το σημείο αυτός έβγαλε τις μετοχές προς πώληση γιατί θεώρησε ότι οι επενδύσεις που είχε κάνει πέφτανε στο κενό. Την προηγούμενη μέρα με είχε καλέσει και μου είχε πει πως ότι του ανήκει θα το πάρει από την ομάδα. Του ανήκαν κάποιοι παίκτες, το πούλμαν και άλλα. Έτσι σε μια μέρα παίρνουμε μεταγραφή 12 παίκτες και πηγαίνουμε στην ιστορικότερη ομάδα της Βουλγαρίας, την Τσσκα Σόφιας. Η Τσσκα, όμως, νωρίτερα είχε αποκτήσει από την Τσερνομόρετς έναν παίκτη που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής. Και η ομοσπονδία την τιμώρησε αφαιρώντας της το δικαίωμα να αγωνιστούν τα καλοκαιρινά αποκτήματα, μεταξύ αυτών και εγώ! Όλο το πρώτο μισό το παίξανε με το εφηβικό. Σταματάμε 15 Δεκέμβρη, πάμε στην Αττάλεια για προετοιμασία και ξεκινούσαμε πάλι Μάρτιο. Έτσι πρόλαβα να παίξω σε, μόλις, 6 παιχνίδια συνολικά.


Κεφάλαιο Λάρισα (Β΄ Μέρος)
-Επιστρέφεις στην Λάρισα και μετά από λίγο καιρό καλείς τους εκπροσώπους του τύπου και κάνεις κάποιες δηλώσεις. Τι συνέβη εκεί;
Εγώ θα σου πω τα γεγονότα ακριβώς. Αποφασίζω στα 28 ύστερα από παρακλήσεις των οργανωμένων, του ερασιτέχνη και άλλων να επιστρέψω και να υποστηρίξω την θαρραλέα απόφαση του συλλόγου να πέσει στην Γ΄ Εθνική αντί να προχωρήσει σε συγχώνευση με την Βέροια. Μου ζήτησαν να επιστρέψω, να γίνω μαγνήτης και για άλλους παίκτες. Μου ανέφεραν ότι οικονομικά δεν υπήρχαν πόροι, δεν υπήρχαν μπάλες (!), το γήπεδο βρισκόταν στον αέρα αφού τυπικά ανήκε στην εταιρεία του Πηλαδάκη. Πήγα δηλαδή σε μία πολύ καλή ηλικία, δίχως να υπάρχει κάποια προοπτική, από το Γιουρόπα Λιγκ στην Γ΄ Εθνική. Και ενώ ξεκινάμε καλά τιμωρήθηκα αναίτια για ένα πεντάμηνο (λόγω κόντρας με την τότε διοίκηση, είναι γνωστοί οι παραλογισμοί της τότε διοίκησης της Λάρισας). Παρόλα αυτά καταφέραμε μέσα σε ένα κυκεώνα προβλημάτων να ανεβάσουμε με χαρακτηριστική ευκολία την ομάδα στην Β΄ Εθνική.  


Κεφάλαιο Ιωνικός (Β΄ Μέρος)
-Περίπου με τον ίδιο τρόπο επέστρεψες και στον Ιωνικό.
Μου ζήτησαν συγκεκριμένοι άνθρωποι να γυρίσω και σε αυτή την περίπτωση. Μπορεί να έκανα ένα εξάμηνο σε χαμηλότερη κατηγορία, ωστόσο η καριέρα μου μέχρι τότε θα μπορούσε να μου εξασφαλίσει ένα ακόμα καλό συμβόλαιο. Όμως προτίμησα να επιστρέψω για την ψυχική μου ηρεμία, αλλά και γιατί ήξερα ότι θα έκανε γκελ στον κόσμο μια τέτοια επιστροφή μετά από τόσα χρόνια.
-Νιώθεις δικαιωμένος για την επιλογή σου;
Νιώθω γενικά δικαιωμένος γιατί έχω την αποδοχή όλων των ανθρώπων γύρω από την ομάδα. Επίσης αυτό που μου αρέσει πολύ προσωπικά είναι το «μπλέξιμο» των αναμνήσεων. Είναι υπέροχες οι αναμνήσεις που έχω από μικρός εδώ.
-Φέτος σε ένα πολύ ανταγωνιστικό πρωτάθλημα φαίνεται ότι μπορείτε να κάνετε το κάτι παραπάνω.
Έχουμε κάποια πολύ θετικά στοιχεία. Η διοίκηση οικονομικά αποπνέει υγεία, όλος ο κόσμος είναι πολύ συσπειρωμένος. Επίσης είναι πολύ σημαντικό το ότι διαθέτουμε παίκτες που (όπως έλεγε κάποτε και ο Νίκος Νταμπίζας) δεν αγωνίζονται για το όνομα που γράφει πίσω η φανέλα του καθένα, αλλά για το μπροστινό. Οι ποδοσφαιριστές που δεν αγωνίζονται και παρόλα αυτά δεν διαμαρτύρονται δίνουν τεράστια δύναμη τόσο στον προπονητή όσο και στους, θεωρητικά, βασικούς ποδοσφαιριστές.
-Παρακολουθείς καθόλου τα τεκταινόμενα στο τοπικό ποδόσφαιρο;
Παρακολουθώ την πορεία όλων των ομάδων. Παρατηρώ ότι με το πέρασμα των χρόνων ανεβαίνει το επίπεδο τόσο σε προπονητές, όσο και σε παίχτες. Αλλά εκεί που δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα είναι τα τμήματα υποδομής. Εύχομαι στο άμεσο μέλλον όλες οι ομάδες να στελεχώνονται με νεαρούς ποδοσφαιριστές που προέρχονται από τα τμήματα υποδομών τους.




Frank's


 
Top