Όταν το 1987 στις κερκίδες του ΣΕΦ παρακολούθησα τον Αργύρη Καμπούρη να σουτάρει τις δυο κρίσιμες τελευταίες βολές, όλη η Ελλάδα κρατούσε όπως και εγώ την αναπνοή της για την έκβασή τους. 

Και όταν ο Αργύρης με ολύμπια ψυχραιμία ευστόχησε και στις δυο, έγινε ο ήρωας που οδήγησε την Εθνική μπάσκετ στο μεγαλύτερο θρίαμβό της. 

Την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τίτλου και μάλιστα έχοντας νικήσει τις υπερδυνάμεις της εποχής Γιουγκοσλαβία και Σοβιετική Ένωση.

Ο Αργύρης για όλους τους Έλληνες ήταν το λαϊκό παιδί που χάρη στη σκληρή δουλειά του έφτασε τόσο ψηλά. 

Αυτό που ελπίζουμε και ευχόμαστε σε όλα τα παιδιά από τις γειτονιές μας να καταφέρουν. 

Το δικό μας παιδί, που από τις αλάνες της Νίκαιας έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης.

Έτσι λοιπόν ήταν τεράστια χαρά αλλά και τιμή για μένα πριν λίγες μέρες να δώσω στον Αργύρη μια πλακέτα εκ μέρους της ΧΑΝ για όλη την προσφορά στον αθλητισμό. Ούτε που μπορούσα το 1987 να φανταστώ ότι θα ερχόταν ποτέ στιγμή, έχει πλάκα η ζωή που φέρνει τα πράγματα έτσι που ποτέ δεν τα έχεις καν φανταστεί.

Πολλά συγχαρητήρια στη ΧΑΝ για τη δουλειά που έκανε και συνεχίζει να κάνει, που δεν ξεχνά ποτέ τους ήρωές μας και εύχομαι στην πόλη μας να γεννά συνεχώς τέτοια παραδείγματα και ανθρώπους που τιμούν τη γενέτειρά τους.





Respect Caffe


 
Top