του Παναγιώτη Σαριμπάλογλου

Mαζί μας σήμερα είναι ο προπονητής του Χατζηκυριακείου, Γιάννης Παπαιωάννου. 

Θεωρείται απο τους έμπειρους στα τοπικά του Πειραιά καθώς έχει γράψει την δική του ιστορία με τον ΑΟ Ζέας, και ως παίκτης αλλά και ως προπονητής, έχοντας πανηγυρίσει καλές αλλά και κακές στιγμές, μέχρι να κλείσει οριστικά το κεφάλαιο Ζέα για αυτόν το Δεκέμβρη του 15.

Το τέλος της σεζόν τον βρήκε στο Χατζηκυριάκειο, μετά την παραίτηση του Γιάννη Κυπραίου, και απο το Σεπτέμβρη θα κάνει μια νέα αρχή με τα ''λιοντάρια'' στην Γ' Πειραιά.

Μας μιλάει για την πορεία του, τους στόχους που έχει για το Χατζηκυριάκειο αλλά και άλλα πολλά.

1) Ηταν μια δύσκολη χρονιά για σένα προσωπικά, σε βρήκε σε δυο ομάδες, τον ΑΟ Ζέας και το Χατζηκυριάκειο, κρατάς κάτι απο την φετινή σεζόν?

Ηταν όντως δύσκολη η χρονιά, κάναμε αρκετά λάθη μπορώ να πω, όσον αφορά το ρόστερ στον ΑΟ Ζέας. 

Καταφέραμε να φτιάξουμε κάπως την κατάσταση, ενώ είχε ξεκινήσει το Πρωτάθλημα, αλλά δυστυχώς η χρονιά δεν είχε αίσιο τέλος για την ομάδα. 

Το πάλεψε βέβαια όσο μπορούσε, αλλά τελικά υποβιβάστηκε.

Οσον αφορά το Χατζηκυριάκειο, είναι μια άλλη περίπτωση ομάδας, έχει πολύ καλύτερες προοπτικές, υποδομές, έχει παιδικά τμήματα και μια πολύ καλή εφηβική ομάδα. 

Οταν πήγα βρήκα μια ομάδα με πολλά ταλαντούχα παιδιά που είχαν όρεξη να μάθουνε ποδόσφαιρο και ήταν ένας απο τους σημαντικούς λόγους που με έκαναν να μείνω και την νέα χρονιά.

Εχουν προωθηθεί 6 παιδιά απο την ακαδημία στην αντρική και πιστεύω οτι θα βοηθήσουνε πάρα πολύ, αν προσεχτούνε και αν δείξουν την απαιτούμενη πειθαρχία.

2) Εσυ ως προπονητής πως μπορείς αυτά τα παιδιά να τα κάνεις να είναι απόλυτα προσηλωμένα σε ένα στόχο που θα έχει του χρόνου το Χατζηκυριάκειο, όποιος και αν είναι αυτός ο στόχος?

Εγω γενικά πιστεύω οτι πρώτα απο όλα οι έφηβοι είναι πιο σκληροί κριτές απο τους άντρες. 

Τα παιδιά δεν είναι σαν εμάς όταν είμασταν 16-17 χρονών. 

Γνωρίζουν πολύ περισσότερα πράγματα και δεν μπορείς να τους πεις ψέμματα. 

Πρέπει να είσαι δίκαιος απέναντι τους, να καταφέρεις να τα πειθαρχήσεις αλλά όχι με το μαστίγιο, πιο πολύ με την κουβέντα, να τους δώσεις κάποιες ευθύνες απέναντι σε σένα αλλά και στην ομάδα πρώτα απο όλα, αλλά και στους συμπαίκτες τους.

Αυτός είναι ο τρόπος μου, μια φιλική προσέγγιση προς τους παίκτες περισσότερο, ειδικά οταν μιλάμε για Β και Γ Πειραιά. 

3) Ας ξεκινήσουμε απο την ομάδα που ολοκλήρωσες την σεζόν, το Χατζηκυριάκειο. Ησουν για 3-4 παιχνίδια φετος, προώθησες και παιδιά. Τώρα για του χρόνου υπάρχει κάποια προοπτική και έχετε συζητήσει με τον πρόεδρο για τον στόχο που θα έχετε? Πως θα κινηθείτε στο μεταγραφικό παζάρι?

Η νοοτροπία και το κλίμα που υπάρχει στο Χατζηκυριάκειο είναι φιλικό και οικογενειακό, με τους παράγοντες τους να θέλουν την ομάδα να αποδίδει πάνω απο όλα καλό ποδόσφαιρο.

Είναι αυτή που με έκανε μαζί με το ταλέντο που υπάρχει στην εφηβική τους ομάδα, να συμφωνήσω και να μείνω και του χρόνου. 

Απο κει και πέρα ήρθαν και κάποια άλλα παιδιά πιο έμπειρα, αλλά δεν έχουμε ανάγκη πολλούς παίκτες, έχουμε ήδη μια ετοιμη ομάδα ικανή να σταθεί ψηλά στην Γ' κατηγορία.

Εμείς θέλουμε να παίξουμε καλό και σωστό ποδόσφαιρο και οτι είναι να γίνει θα γίνει.

Οσον αφορά τις μεταγραφές, είναι ίσως το πιο ήσυχο καλοκαίρι αφού οι λίγες προσθήκες που χρειαζόμασταν έχουν ήδη γίνει.

Γιατί όσα χρόνια ήμουνα στη Ζέα, πάντα τέτοια εποχή υπήρχε το άγχος να βρούμε νεαρούς ποδοσφαιριστές. 

Δεν είχαμε υποδομές, και για μένα είναι λάθος ερασιτεχνικές ομάδες να μην έχουν υποδομές. 

Αναγκαζόμασταν να αποκτάμε δανεικούς, οι οποίοι δεν είχαν παίξει ποτέ σε αντρική ομάδα και να φέρνουμε παίκτες μισθοφόρους μέσα σε εισαγωγικά.

Προσπαθούσαμε να παντρέψουμε αυτό το σύνολο, πράγμα που ήταν πολύ αγχωτικό. 

4) Αρα όταν αρχίσει η προετοιμασία της ομάδας, λογικά θα τρίβεις τα χέρια σου ως προπονητής, στην ουσία είναι όλοι έτοιμοι

Και άυριο να ξεκινήσω την προετοιμασία, εμείς θα είμαστε έτοιμοι.

5) Αυτό αγωνιστικά ίσως σας καθιστά φαβορί για την άνοδο, αγωνιστικά πάντα με το δεδομένο οτι οι άλλες ομάδες της κατηγορίας ακόμα θα ψάχνονται μεταγραφικά

Κοιτάξτε να δείτε δεν θέλουμε να λέμε μεγάλες κουβέντες. 

Γιατί μπορεί να ξεκινάς με ενα στόχο και στην συνέχεια να προκύπτουν άλλα πράγματα, και προς το χειρότερο καμιά φορά.

Υπάρχουνε παίκτες, υπάρχουνε προοπτικές με το μόνο πρόβλημα σίγουρα να είναι το γηπεδικό του ΣΕΦ, δεν ξέρουμε τι θα γίνει και θα δούμε πως θα το αντιμετωπίσουμε, αλλά απο πλευράς έμψυχου δυναμικού είμαι πολύ ικανοποιημένος. 

6) Τώρα που αναφερθήκαμε στο γήπεδο του ΣΕΦ, είναι ενα αιώνιο πρόβλημα πιστεύω για τις ομάδες του Πειραιά. Λόγους και απαντήσεις δεν θα βρούμε τώρα, ποια είναι η γνώμη σου πάνω σε αυτό, γιατί και κάθε ομάδα ακόμα και Γ κατηγορίας πρέπει να έχει ολα τα εχέγγυα για να προετοιμαστεί σωστά

Αυτό είναι γνωστό. Απο τον κεντρικό Πειραιά λείπει πολύ, όχι ένα, τουλάχιστον δυο γήπεδα έπρεπε να υπάρχουν. 

Και υπάρχουν και οι χώροι για να γίνουν αυτά τα γήπεδα στη παραλιακή ζώνη.

Τώρα τι πρέπει να γίνει με το ΣΕΦ ή τι έπρεπε να γίνει δεν είμαι αρμόδιος να το γνωρίζω. 

Είναι ενα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, γιατί χάνονται πολλά ταλέντα.

Υπάρχουνε παιδιά που είχαμε ζητήσει να έρθουν να παίξουν στις ομάδες και δεν ερχόντουσαν λόγω του σκληρού και ακατάλληλου γηπέδου. 

7) Αλλά σκέψου οτι στην δική σου εποχή παίζατε σε χωμάτινα γήπεδα, απο μια οπτική γωνιά διαφορετική αν το σκεφτούμε, μήπως έχουμε καλομάθει τους ποδοσφαιριστές?

Αυτό που λέω το έχω συζητήσει με τον ορθοπαιδικό της ομάδας κυρίως. 

Με τα χωμάτινα γήπεδα, χτυπάγαμε, ματώναμε άντε να γυρίζαμε κανένα αστράγαλο, δεν φεύγανε τα γόνατα όπως γίνεται τώρα απο αυτά τα γήπεδα που έχουν το καουτσούκ. 

Εντωμεταξύ απο ενα γήπεδο όπως είναι το ΣΕΦ, φεύγεις και παίρνεις τον τραυματισμό σπίτι σου και σου βγαίνει σε μερικές μέρες λόγω της σκληρότητας του γηπέδου. 

Μπορεί να σου βγει και στο γόνατο και στη μέση. 

Είχα παιδιά με προβλήματα στη μέση λόγω των κραδασμών που τους είχε δημιουργήσει ο αγωνιστικός χώρος.

Τα χωμάτινα γήπεδα αν τα έβρεχες λίγο, δεν είχες τέτοια προβλήματα. Απο γήπεδα που έχουν καουτσούκ και δεν έχουν συντηρηθεί σωστά, σίγουρα καλύτερα τα χωμάτινα. 

8) Ας ξαναγυρίσουμε στο Χατζηκυριάκειο, που θα βρίσκεται στην Γ' Πειραιά. Είσαι γνώστης αυτής της κατηγορίας πολύ καλά. Τι ''συστατικά'' πρέπει να έχει η ομάδα πλην του οικογενειακού κλίματος, όπως μας είπες πιο πάνω για να πετύχει?

Πέρα απο το καλό κλίμα πρέπει να υπάρχει πειθαρχία, πράγμα που δεν είναι τοσο διαδεδομένο στην Γ΄κατηγορία. 

Πρέπει η ομάδα να μπορεί να τρέχει και αρκετά λεπτά, έχοντας μια πολύ καλή φυσική κατάσταση, τουλάχιστον μέχρι το 75' με 80' η ομάδα να έχει ακόμα αντοχές. Αν τα έχεις όλα αυτά μπορείς να πετύχεις.

9) Εχεις περάσει απο εφηβικά τμήματα, οχι μονο απο αντρικά. Ησουνα στην Πειραική το 2006 και στον ΑΟΚ Φαλήρου το 2013. Είναι εντελώς διαφορετικό μια εφηβική ομάδα απο με αντρική στο θέμα τεχνογνωσίας κυρίως?

Ημουν στο εφηβικό της Πειραικής το 2006 με 2007, για λίγο καιρό και ήμουνα για 3-4 μήνες στον ΑΟΚ Φαλήρου το 2013. 

Δεν είναι πολύ μεγάλες οι διαφορές, όπως είπα και πριν οτι ο έφηβος είναι ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού του, απο τον παίκτη της αντρικής ομάδας.

Ο έφηβος σου ζητάει να μάθει γύρω απο το ποδόσφαιρο. 

Στην αντρική ομάδα υπάρχουν και παίκτες που έχουν παγιώσει τις γνώσεις τους και ξέρουν μέχρι που μπορούν να φτάσουν και έχουν βάλει ένα ταβάνι.

Ο έφηβος δεν πρέπει να βάζει ταβάνι στις φιλοδοξίες του και ζητά όλο και περισσότερα. 

Ειδικά οταν προκειται για ταλαντούχα παιδιά, όπως τα βρήκα στον ΑΟΚ Φαλήρου και μέχρι σήμερα είναι τα ίδια παιδιά που στηρίζουν αυτή την ομάδα στην Α κατηγορία, κάτι που δεν το περίμενα.

Είχα δει τα αποτελέσματα τους προτού τα αναλάβω. Είναι 5-6 παιδιά που μπορούν να σταθούν άνετα στην Γ και στην Β κατηγορία.




10) Εσυ ως πιο έμπειρος φυσικά σε αυτό το χώρο προσπαθείς να τους προσγείωσεις, να μην πάρουν που λέμε τα μυαλά τους αέρα. Πως το διαχειρίζεσαι όλο αυτό?

Ενα παιδί οταν έχει ταλέντο και το δεις, δεν πρέπει να το προσγειώσεις. 

Πρέπει να του πεις ότι όντως έχεις αξία έχεις ταλέντο αλλά πρέπει να του βάλεις καλά στο μυαλό του οτι αυτά θα χαθούνε αν δε πειθαρχίσει και αν δε δουλέψει. 

Πρέπει να το αποφασίσει μέσα στο κεφάλι του. 

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τερματοφύλακας που είχαμε στο Ζέα έδω και δυο χρόνια, ο Λευτέρης ο Τσιαβός.

Πήραμε ένα παιδί 15,5 ετών και οι συνθήκες τον φέρανε να παίξει βασικός, τον είχαμε φέρει για 2ο μετά τον Μπεράτι που λόγω επαγγελματικών του υποχρεώσεων του δεν μπορούσε να παίξει. 

Οταν λοιπόν πρωτοέπαιξε έκατσε κάτω απο τα δοκάρια και νομίζαμε οτι έχουμε έναν άντρα 30 ετών, δείχνοντας σοβαρότητα και ωριμότητα πέρα απο το ταλέντο του, ενέπνεε εμπιστοσύνη και σε μας αλλά και στους συμπαίκτες του.

Αυτό το παιδί έχει ταλέντο, το έχω πει αλλά πρωτίστως πρέπει να δουλέψει.

11) Να μιλήσουμε και λίγο για τον ΑΟ Ζέας, αποσύρθηκες σαν ποδοσφαιριστής το 2006 και εν μια νυκτί έγινες προπονητής αυτής της ομάδας. Το είχες προαποφασίσει, είχες στο μυαλό σου οτι ο ποδοσφαιριστής θα ''πεθάνει'' μέσα σου και θα γίνεις προπονητής ή στην πορεία ανακάλυψες οτι θέλεις να ασχοληθείς με το αντικείμενο?

Οχι είχα σταματήσει το ποδόσφαιρο και εγώ και ο Μιχάλης ο Βαρβαρέσος στους 3 μήνες. 

Ο Μάκης ο Χαρμπής ενώ διοικούσαμε και οι 3 την ομάδα, ακόμα αγωνιζότανε και ξαφνικά όπως το λες εν μια νυκτί στην προπόνηση ο τότε προπονητής πήγε και παραιτήθηκε στους παίκτες.

Ξαφνικά με παίρνει τηλέφωνο ο Μάκης και μου μετέφερε το γεγονός.

Την Πέμπτη που είχαμε την επόμενη προπόνηση μου είπε εσύ και ο Μιχάλης θα αναλάβετε την ομάδα για να βγει η χρονιά και βλέπουμε.

12) Πως αισθάνθηκες τότε? Φοβήθηκες καθόλου, γιατί η θέση του προπονητή απο του παίκτη είναι πολύ πιο νευραλγική

Δεν μπορώ να πω οτι φοβήθηκα γιατί ήξερα τα παιδιά. 

Απλά άργησα λίγο να αποβάλλω απο μέσα μου τον ποδοσφαιριστή και να αρχίσω να λειτουργώ περισσότερο σαν προπονητής.

Περάσανε 3 χρόνια, αφού πήγα και στην σχολή και πήρα το δίπλωμα uefa b. 

Ενιωσα άνετα, είχα παίξει μπάλα και με τα παιδιά, αυτών των οποίων ήμουνα προπονητής.

Μάλιστα ήταν στην 12η θέση η ομάδα και έμεναν 6 αγωνιστικές, και τελικώς καταφέραμε να τερματίσουμε 6οι, κάνοντας εντυπωσιακό ντεμαράζ με αποτέλεσμα λίγα χρόνια μετά να ανέβουμε και κατηγορία.

13) Αυτά που παρατηρούμε απο την καριέρα σου, έχεις περάσει απο 2 ομάδες. Στον Ζέα ήσουνα πολλά χρόνια, ίσως γίνει το ίδιο και στο Χατζηκυριάκειο? Γιατί είναι πολύ καλό να κάθεσαι σε ομάδες χρόνια, γιατι αυτο σημαίνει οτι υπάρχει μακροπρόθεσμο πλάνο

Δεν είναι πάντα καλό αυτό. Γιατί με κάποια παιδιά ήμασταν σαν οικογένεια και σαν φίλοι πάνω απο όλα. 

Δεν μπορούσα να έχω την ίδια αυστηρότητα, γιατί και αυτοί είχανε χάσει κάπως την πειθαρχία τους.

Με κάποιους είχα παίξει και ποδόσφαιρο όταν αυτοί ήταν 17-18 χρονών, ήταν δύσκολο λοιπόν να λειτουργήσω 100 % σαν προπονητής.

Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί με το Χατζηκυριάκειο. 

Δεν είναι λοιπόν πάντα καλό να είναι χρόνια κάποιος στον πάγκο μιας ομάδας.

14) Ποια είναι η δικιά σου φιλοσοφία πάνω στο ποδόσφαιρο, είχες κάποιες επιρροές?

Εγώ απο τους προπονητές που είχα ως παίκτης, έχω κρατήσει πιο πολύ αυτά που δεν πρέπει να κάνω. 

Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα, και ήταν και άλλες οι εποχές. 

Αλλά μπορώ να πώ οτι ξεχωρίζω τον Ηλία τον Ταλαλιά και τον Πέτρο τον Κοιτούλη στον Ζέα.

15) Υπηρέτησες τον Ζέα και ως ποδοσφαιριστής 13 ολόκληρα χρόνια (1993-2006). Δεν είναι εύκολο για ένα παίκτη να είναι τόσα πολλά χρόνια σε τοπικό επίπεδο. Είναι ενα κεφάλαιο για σένα τεράστιο αυτή η ομάδα. Πως νοιώθεις για αυτό?

Κοιτά να δεις απο κει που η ομάδα ήταν στα μεγάλα σαλόνια της Δ εθνικής, έπεσε σε 4 χρόνια 4 κατηγορίες. 

Βρέθηκε στην Γ κατηγορία, έφυγαν όλοι οι παράγοντες όπως και όλοι οι πρωτοκλασάτοι παίκτες.

Φτιάξαμε μια νέα ομάδα, δυο φορές φτάσαμε μια ανάσα να ανεβούμε, αλλά για κάποιους λόγους που δεν θα ήθελα να αναφέρω, διοικητικούς, η ομάδα δεν τα κατάφερε.

Αφού άλλαξε η ομάδα χέρια, την πήραμε εμείς στα χέρια μας, ο Μάκης, ο Μιχάλης και εγώ σαν προπονητής. 

Μετά απο 3 χρόνια καταφέραμε να την ανεβάσουμε στην Β' σαν Πρωταθλήτρια μάλιστα. 

Βέβαια γίναν πολλά λάθη μετά, υποβιβαστήκαμε, ξανα ανεβήκαμε και υποβιβαστήκαμε ξανά.

Το προπερασμένο καλοκαίρι με 17 παίκτες ξεκινήσαμε, με παιδάκια 15 χρονών όπως ο Ανδρεάκος, ο Τσιαβός, ο Παπουλίδης, οι αφοί Σακελλαρίδη και άλλα παιδιά που δεν είχαν παίξει ποτέ σε αντρική ομάδα, και εκεί που είχαμε στόχο να τερματίσουμε στην μέση της κατάταξης, ανεβήκαμε κιόλας πανηγυρικά ως 2οι.

Είναι πολύ σημαντικό αυτό, γιατί το 2010 που προβιβαστήκαμε, μπορούμε να πούμε οτι το περιμέναμε γιατί είχαμε πιο έμπειρους παίκτες και είμασταν διοικητικά υγιείς.

Αυτή η τελευταία άνοδος ήταν μια μεγάλη έκπληξη όχι μόνο για μας αλλά για όλο τον ποδοσφαιρικό Πειραιά. 

16) Αρα θεωρείς τον εαυτό σου προπονητή δύσκολων καταστάσεων, φτιάχνοντας ομάδες απο την αρχή στην ουσία

Το έχω κάνει 2-3 φορές. Για αυτό μάλλον να οδήγησε τους ανθρώπους του Χατζηκυριάκειου να με εμπιστευτούν. 

Γιατί και στην ομάδα όταν ήρθα είχε άσχημα αποτελέσματα, με παθητικό 4 με 5 σε κάθε παιχνίδι. 

Στην συνέχεια αρχίσαμε να χάνουμε στο γκολ και μετά αρχίσαμε να κερδίζουμε κιόλας. 

Βρήκα παιδιά που όταν τους ζητούσες 5 πράγματα μέσα στην εβδομάδα, στο γήπεδο το Σάββατο τα δίναν όλα. 

Είχαν διάθεση να ακούσουνε, να μάθουνε και να εφαρμόσουν αυτά που τους έλεγα.

Και αυτό επαναλαμβάνω ήταν αυτό που με κράτησε και είπα ναι στο Χατζηκυριάκειο.

17) Βλέπουμε πολλούς παίκτες που ήταν στον Ζέα την προηγούμενη σεζόν, να έρχονται στο Χατζηκυριάκειο. Καρδίοπουλος (αμ), Στεφανίδης (χαφ), Δημητριάδης (επ) και Κούβαρης(τφ). Μήπως φτιάχνετε μια νέα Ζέα? 

Στην ουσία απο τον ΑΟ Ζέας μόνο ο Στεφανίδης που ήρθε, έπαιξε πολλά χρόνια στην ομάδα. Απλά οι άλλοι που ακολούθησαν, θεωρούνται πολλοί έμπειροι και χρειαζόμουνα έναν για κάθε γραμμή.

Το Χατζηκυριάκειο δεν έχει ανάγκη να φέρει όλη την Ζέα εδώ, έχει την δικιά του ένδοξη ιστορία. 

Οι επιλογές μου είναι καθαρά προσωπικές και τους ευχαριστώ που με τιμήσανε με την επιλογή τους.

18) Την Κυριακή έχουμε τελικό Euro, Γαλλία - Πορτογαλία. Μπορείς να μας δώσεις την δική σου πρόβλεψη? Οι περισσότεροι που είχα ρωτήσει πριν τα ημιτελικά παιχνίδια λέγανε Γερμανία, έπεσαν έξω. Τώρα είναι ενα 90λεπτο, σαν νοκ-άουτ παιχνίδι.

Και εγώ Γερμανία έβλεπα, και με εξέπληξε πολύ ευχάριστα η Γαλλία με την τακτική της και τις αντεπιθέσεις της. 

Τους βγήκανε ήταν και λίγο τυχεροί. 

Οσον αφορά τον τελικό βλέπω Γαλλία γιατί δεν με πείθει η άμυνα της Πορτογαλίας αλλά και ο τερματοφύλακας τους. 

Και επειδή η άμυνα είναι η βάση μιας ομάδας, βλέπω Γαλλία, συν οτι είναι και οικοδεσπότρια της διοργάνωσης. 

Respect Caffe


 
Top